Durum vahim!


Onu yapma içinde kalsın, bunu söyleme içine at…

Ruh bu ruh, çöplük değil…

Konuşmayan, görmeyen, duymayan insanlar var ama daha önemlisi olup biteni önemsemeyen milyonlar var…

Öylesine duyarsız, öylesine umarsız bir toplum olduk ki koyunlar bile bizden daha zor güdülüyor…

Aslında bu kadar duyarsız ve umursuz olmamız normal… 

Çünkü ülkemizde son üç yılda antidepresan kullanımı yüzde 65 artmış.

Hapı aldıkça uyuşuyoruz…

Ya da farkında olmadan beynimiz yıkanıyor…

Sahi, biz beyinleri kaç derecede yıkıyorduk?

Temizleniyor muyuz, yıkandıkça beynimiz çekip küçülüyor mu belli değil…

Ama durum vahim…

Bırakın siyaseten farkında olmayı, insani açıdan da git gide duyarsızlaşıyoruz.

Adam yerde kıvranıyor ama herkes yanından sakin sakin geçiyor.

Biri denizde boğuluyor, diğeri cep telefonu ile boğulma anını kaydediyor.

Adam köprüde intihar ediyor, polis intiharcının önünde selfi yapıyor.

Peki, bizler nasıl çocuk yetiştireceğiz?

***

Bazıları, ellerindeki yetki, oturdukları koltuk, banka hesaplarındaki bol sıfırlı rakamlar nedeniyle hazımsızlık yaşıyorlar.

Kibirlerinden de geçilmiyor yanlarından…

Onlara bir çift sözüm var;

Tarlada buğdayım var deme, ambara girmeyince,

Hayırlı evladım var deme, el koynuna girmeyince,

Vefalı karım var deme, kötü gün gelmeyince,

Hayırlı kardeşim var deme, miras bölünmeyince,

Vefalı dostum var deme, zor günü görmeyince…

Ve son söz;

Bu dünyada asla affetmeyeceğim insanlar var…