Samsun merkezde sabah 8.00 ile akşam 16.00 saatleri arasında tam 20 yıldır atık toplayan kadınlar, Dünya Kadınlar Günü öncesi herkesin dikkatini çekti. 60 yaş üstünde olan ve halen sokakları gezerek katı atık arayan kadınlar, Samsunlulardan destek bekliyor
Samsun’da iş gücü ve emeğin tam anlamıyla vücut bulduğu iki kadın, her sabah evlerinden 08.00 sularında ayrılıyor ve akşam 16.00’ya kadar sokaklarda katı atık topluyor. Günlük hasılatlarının 8 ile 12 lira olduğunu vurgulayan 62 yaşındaki Halime Demircan şöyle konuşuyor: 'Benim bu işi yapmaktan başka hiçbir şansım yok. Aksi halde aç kalırım. Yıllardır sabah sekizde bu el arabamla Samsun sokaklarında gezer, vatandaşların attıkları ve geri dönüşebilecek her şeyi arabama alırım. Tüm günüm böyle geçer. Akşamüzeri de sanayide bu atıkları alan yere götürürüm satarım. Bu işi yapmaya mecburum.’
‘PLATİNDEN SONRA ZORLANIYORUM’
20 yıldır Samsun’da olan aslen Sinop’un Ayancık ilçesi doğumlu olduğunu vurgulayan Demircan, son 10 yıldır çok zorlandığını söyleyerek şöyle devam ediyor: '10 sene önce daha gençtim, daha iyi ve daha çok atık topluyordum. Fakat şu an belimde iki adet platin var. Çok şükür halen ayağımı basabiliyorum ama arabama tutunmadan ilerleyemiyorum. Arabam bir anlamda desteğim oluyor. Fakat artık bacaklarım tutmuyor. Evimi bile temizleyemiyorum. Doktora gittim, iki ayağıma da protez takılması lazım. Bunun için de para lazım. Bu işten ancak karnım doyuyor. Kimsem de yok. Öyle olunca bu protez işini hep erteliyorum. Çünkü çarem yok.’
‘ÇÖPE ATMASALAR AÇ KALIRIM’
Samsun’da Gülsan ve Eski Sanayi etrafında katı atık toplayan bir diğer isim ise Ayşegül Tamer. 60 yaşındaki Tamer, sanayi esnafının kullanmayıp attığı plastiklere talip. Sabahın erken saatlerinde mesai başlayan Tamer, evine ancak akşam gidebiliyor. Sanayi esnafının kullanmadığı ve eskittiği hurda plastikleri toplayan Tamer, 'Ben kendimi bildim bileli bu sanayide atık topluyorum. Fakat artık yaşlandım. Tam 60 yaşındayım. Artık ayaklarımdan da belimden de çok şikayetçiyim. Ama ne yapayım? Bunları toplamazsam bana kimse günde 10 lira bile vermez. Ben dilenmem. Nefes aldığım müddetçe çalışırım. Böle diyorum ama akşam evime gittiğimde yorgunluktan oturamıyorum bile. Kocam çok eskiden öldü. 20 senedir yalnızım. Benim bundan başka hiçbir çarem yok. Eğer arabamı alıp sokaklardan plastik toplamazsam bana kimse bakmaz, aç kalırım. Bu yaştan sonra ele muhtaç olamam. Bu yüzden sabah erkenden el arabamın başına geçerim’ şeklinde konuşuyor.
Serhat TÜRK.
Yorumlar
Kalan Karakter: