HEDEFSİZ VE AMAÇSIZ TAKIM

Maçın başında Barış Alıcı’nın takımı adına kaydettiği bir gol var.

Kelimenin tam anlamıyla utanç verici.

Samsunsporlu futbolcuların kaleci Nurullah dahil bu pozisyonu oturup beraberce bir seyretmeleri lazım.

Rakibe bu kadar kolay ve acizce teslim olmak hiç yakışmıyor.

12. dakikada iki stoperin Sandro Lima karşında düştükleri durumu da buna ekleyebiliriz.

İkisi de tek hamlelik oyuncu gibiler, çalımı yiyen dönemiyor.

SAVİÇEVİÇ’ e ne oldu böyle.

O, öncesini koşan, çalışan, arkadaşlarına pozisyon üreten  Saviçeviç gitmiş, yerine sanki yazlık maç oynarcasına gamsız sahada dolaşan başka bir Saviçeviç gelmiş gibi.

Fuat Çapa’da şayet sakatlanmamışsa benim gibi düşünmüş olmalı ki, 35. dakikada kemendi atıp dışarı aldı ve yerine Cihan’ı koydu.

Bu sezon Hasan Kılıç’ta beklediğimiz gibi değil.

Sahada adı oynuyor sadece.

Oysa herkes ondan enerjisini, hırsını ortaya koyup takımını ateşlemesini bekliyor.

Gerçekten formsuz mu, yoksa bilmediğimiz başka bir neden mi var bilemiyorum ama gönül sahada eski Hasan’ı görmek istiyor.

Engandu’yu çözemedim.

Oynadığı oyun bir fikir vermiyor bana.

İkisi ortada olmayınca koca orta saha Osman’a kalıyor ve o da açıkları kapatmaktan kendi görevine odaklanamıyor.

Ama ilk 45 dakikaya kalitesini yansıtan iki oyuncu var Allah’tan.

Tomane ve Fofona ortaya çıkıyorlar ve tatsız futbola beraberliği getiriyorlar.

İkinci yarıya başlarken Yasin’e sarıldı Fuat hoca.

Ama Samsunspor o kadar oyundan uzaktı ki, Yasin’in topla ilk buluştuğu anda kronometre 71. dakikayı gösteriyordu.

Tabi Gençlerbirliği bunu değerlendiriyor ve galibiyet golünü buluyordu.

Sonrasında Cihan’ın kırmızı kartla oyun dışında kalmasına rağmen biraz kıpırdadı Samsunspor ve oyuna sonradan giren Melih ile beraberliği yakaladı.

Maç beraberlikle sonuçlandıysa  kırmızı beyazlıların, kale ağzında topu ezerek takımını golden eden Rahmetullah’a teşekkür etmesi lazım.

Bence sevinilecek bir sonuç değil.

Zira Samsunspor hedefsiz, amaçsız bir takım gibi.

Bazı oyuncularda ise ruh bile kalmamış.

Böyle olunca bu takımı izlemekte, yazmakta eziyet veriyor insana...