Henüz yanmadıysan, şansın var…

Hayat bazen elimize kibrit kutuları verir. İçinde yanmamış çöp kibritler… Kimi biraz eğrilmiş, kimi dimdik durur. Fakat hepsinin içinde potansiyel vardır. Henüz tutuşturulmamış bir ışık, içlerinde sessizce bekler. Ve biz, o kutuya baktığımızda çoğu zaman fark etmeyiz; o kibritlerin her biri birer olasılıktır, yeni bir başlangıcın taşıyıcısıdır.
Bazen uzun süre bir kibriti elimizde tutarız. Bekleriz. Zamanı mı değil, yeri mi değil, biz mi hazır değiliz, bilemeyiz. Belki de elimizin titrediği bir anda düşürmekten korkarız. Fakat gerçek şudur: Henüz yanmadıysan, hâlâ bir şansın var.
Bugün belki kendimizi biraz geri planda hissediyor olabiliriz. “Benim ışığım yok,” “Benim zamanım geçti,” diye fısıldayan bir iç ses dolanıyor olabilir zihnimizde. Ancak bu düşünceler, kibritin yanamadığını değil, henüz yanmadığını gösterir sadece. Ve bu önemli bir farktır. Çünkü kibrit sönünce umut biter. Veee henüz yanmamışsa, umut hâlâ avuçlarımızda bekliyordur.
Hayatın getirdiği hız, yarış hali ve görünürlük baskısı nedeniyle çoğu zaman erken yanan kibritlere özeniriz. Daha genç yaşta başarıya ulaşanlar, büyük adımlar atanlar, ön sıralarda alkışlananlar… Oysa bazı kibritler geç yanar çünkü onların ışığı daha uzun sürecektir. Kimi zaman en kalıcı aydınlık, en geç yanan kibritten gelir. Çünkü o, beklemeyi öğrenmiştir. Güç biriktirmiştir.
Sönmemiş bir kibrit aynı zamanda bize şunu da fısıldar: “Senin zamanın gelmedi diye, zamanın hiç gelmeyecek değil.” Hepimiz hayata farklı yerlerden gireriz. Kimi erken yanar ve kısa parlar, kimi geç yanar ve uzun sürer. Işığımız kimseye benzemez. Ve kıyasladığımız her şey, sadece bizi geciktirir.
Kimi zaman çevremizden gelen yorumlar elimizi titretir. “Sen hâlâ başlamadın mı?” ya da “Artık geç kaldın” gibi cümleler, sönmemiş kibritlerimizin üzerine soğuk bir rüzgâr gibi gelir. Hatırlayalım: Dış sesler sadece fısıltıdır. Gerçek ses içeridedir. Biz istersek yakarız. İstersek bekleriz. Bu ışık bizimdir. Hiç kimse, bizim ne zaman yanmamız gerektiğine karar veremez.
Ve işin en güzel tarafı şu: Her yanış, başka bir kibriti de tutuşturur. Kendimizde yaktığımız o kıvılcım, belki bir ekip arkadaşımıza, belki çocuğumuza, belki hiç tanımadığımız bir okura da ilham olabilir. Bekleyen ya da bekletilen kibritler potansiyel etkileşimdir. Zincirleme bir fark yaratma ihtimalidir. Bir umut, bir adım, bir cesaret başka bir kibritin de yolunu açabilir.
Eğer bugün, kendimizi bir kuyunun dibinde gibi hissediyorsak… Elimizdeki kibriti yakmak için başkalarını beklemeye gerek yok. Karanlığın içinde yakacağımız bir kibrit hem yolu hem de yüreğimizi aydınlatır. Ve kuyunun dibinden görünen gökyüzü, en net gökyüzüdür. Belki de oradan başlayan her ışık, yukarıya giden yolu çizer.
Bu yüzden şimdi bakalım kendimize; hangi fikir, hangi hayal, hangi niyet bizim içimizde yakılmamış bir kibrit gibi duruyor? Ne zamandan beri ertelediğimiz, yakmaya cesaret edemediğimiz o potansiyel ne?
Kimi zaman sadece bir adım yeter. Kibriti çıkarıp “Ben deneyeceğim” demek…
Kimi zaman bir yazı yazmak, bir kursa kaydolmak, biriyle dürüst bir konuşma yapmak…
Kimi zaman sadece “Bugün başlıyorum” diyebilmektir mesele. Ve biz biliyoruz ki hiçbir ışık, tek bir anın kararı olmadan doğmaz.
Henüz yanmadıysan, geç kalmadın. Henüz yanmadıysan, bu senin parlamaya hâlâ hakkın olduğunu gösterir. Kibrit elinde. Şans hâlâ seninle. Ve ışığın, sadece seninle mümkün.