Bu dünyaya niçin geldik?

GELDİĞİMİZİN farkında değildik başlangıçta…
İrademiz dışındaydı ama gözlerimiz açtığımızda yuvarlana yuvarlana mesafeleri tükettiğimiz dünyaya geliverdik.
Konuya girmek aklımda bile değildi.
Seyrettiğim video dürttü beni, 'illa yaz' diye…
Konuya öyle bir girmiş ki…
Benim diyen insanın yaşam nedeninin bu olacağını düşünmezsiniz.
Sadece başkaları için değil, kendiniz için bile!
İsim fakiri olduğum için sanatçının adını yazamayacağım.
Diyor ki;
'Ben dünyaya ölmek için geldim kadar güçlü, varoluş meselesini iyi açıklayan başka bir şey olamaz.'
Tespite, lafa bakar mısınız?
Devam ediyor.
Ben bu dünyaya ölmek için geldim ama yaşamı hak etmeliyim.
Daha doğrusu ölümü hak etmeliyim.
Demek ki süreli bir şey var ömür denilen sürecin içini iyi şeylerle doldurmalıyım.
Çünkü öncesiz ve sonrasız bir yerden duruyor.
Benden önce var.
Benimle kurulmadı dünya…
Benden sonra da olacak.
O zaman, şu aradaki şeyi, kısacık şeyi, ömrü olmayacak şeyler için geçirmek kadar pervazsız, savruk bir şey olamaz.
İnsanın kendine yapacağı en büyük haksızlık…
Kendinin ölümsüz olduğunu zannetmek…
Ve bu süreyi abuk, sabuk şeylerle doldurmak…
Mülk edinmek, kariyer, ün, şan, şöhret başka tuhaflıklar üzerine, iktidarlar üzerine bu ömrü doldurmak…
Kim bu olaya neresinden, nasıl bakar bilemem.
Ama yaşanacak bir ömrün varlığını kabul ediyorsak, bir gün sonlanacağını da kabul edeceğiz.
Gerçi siz kabul etmeseniz de gün geliyor ufak yaşanmışlıklar ve tökezlemeler, ömrün sonlanması ile ilgili işaretleri güçlendiriyor bedeninizde…
Ancak o zaman hiç bitmeyecek ve kendinizi ölümsüz sandığınız hayat, size gönderdiği mesajlarla hak ettiğiniz dersi veriyor.
Bu gerçekle yaşamaya alışmalıyız…
Hayat gerçekten kısa…
Ve biz, bu kısa sürecin için iyi şeylerle doldurmayı başarmalıyız.
O halde, 'Bu dünyaya niçin geldik' sorusunuz cevabını,
Kendimiz anladığımız günden itibaren yaşamak için geldiğimizi zannettiğimiz dünyaya aslında 'Ölmek için' geldiğimizi fark etmeli ve bu gerçeğe inanmalıyız.
Gerçi siz inanmasanız da bazen yaşamın sizi getirdiği yerde o gerçekle ister istemez karşılaşıyorsunuz...