ÖĞRETMEN VE EĞİTİM

İLKOKUL öğretmenimi hatırlıyorum.
Rahmeti Neziha Reka.
İstiklal İlkokulu öğretmenlerindendi.
Okulun yerini çok kişi bilmez.
Otogarın Cumhuriyet Meydanı’nda olduğu günler.
Okulda oradaydı.
Eğitime ilk adımı attığımız yıllar.
O yılların önemini beş yıl boyunca bizlere öğreten, aktaran insan.
Sadece bir öğretmen değil aynı zamanda hepimizin annesiydi.
Kendi sınıfında öğrencisi olan kızından hiç ayırmazdı bizi.
Hayata dair her bilginin ilkini ondan aldık.
Yazmayı da, o öğretti.
Okumayı da…
Türkçe’yi de onunla geliştirdik.
İlk matematik alıştırmalarını da…
Dine ait ilk bilgileri de…
Tekkeköy’den gelen Mehmet Bilgin isimli arkadaşımıza sınıfta namaz kıldırarak, secdeye gelmenin ne olduğunu da…
Ama hayatın dair her bilgiyi,
Hiç şartlamadan.
Yönlendirmeden.
Kırmadan, dökmeden…
O yaşta bilmemiz, öğrenmemiz gereken her ne varsa, o!
Hayata ilk adımın eğitim ayağını öğrendik onun sayesinde.
Nasıl yürümemiz gerektiğini de…
Biz çocuktuk, murakabesini yapmazdık ama öğretmeye çalıştıkları,
Öğretme yöntemlerini,
Kişiliklerimizin özgürce gelişmesine sağladığı katkıları yönlendiren bir irade yoktu.
Ne okul idaresi ona bir talimat verirdi.
Ne bağlı olduğu Milli Eğitim.
Çünkü Milli Eğitim ve okullar, çocukların hayata hazırlanması için onları evrensel kurallar dahilinde eğitilmesini ve yetiştirilmesini sağlayan odaklardır.
Baskı yapmazlar.
Diretmezler.
Yönlendirmezler.
Zira eğitim hür bir neslin yetiştirilme ocağıdır.
Onu veren öğretmende hür olmalıdır!
Ne mutlu ki, böyle bir anlayış tarafından hayata kazandırılmış bir neslin üyesiyim.