Neden bitti diye soruyor musun hala?

HAYAT içinde yaşadıklarımızın hiçbiri sonsuz değil. 
Sonsuzluğa yakın olana bile ulaşması mümkün değil.
Ne güzelliklerin…
Ne mutlulukların…
Ne acıların…
Ne elemlerin…
Ne kahkaha ne de gözyaşlarının hiçbiri sonsuz değil.
Dünya üzerinde yaşayan en mükemmel yaratık insanoğlunun hayatı bile başlayıp biterken, yukarıda saydıklarımın ve insan hayatını şekillendiren yaşanmışlıkların ne ehemmiyeti var ki?
Tüm bunları yaşarken hepimizin başvurduğu nafile çabalar yok mu?
Var elbette!
İnsanları değiştirmeye çalışıyoruz mesela…
Duygularını törpülemeye…
Onları yönetmeye…
Herkese mutluluk verecek biçimlere sokmaya…
Gözyaşlarını dindirmeye…
Gülücükleri arttırmaya…
Hasretleri, özlemleri sona erdirmeye…
Bedenleri ve sahiplerini biçimlendirmeye…
Ulaşılmaz olanları, ulaşılmaya…
Anlayamayanları, anlamaya…
Sevgiye, doğruya sırt dönenleri tevazu sanatından nasiplendirmeye…
Vazgeçemez sanılanların bir gün gelip vazgeçebileceklerine…
Sabır taşı olanların dahi sabırlarının bir gün bitebileceğine…
En sonsuz ve ölümsüz sevgilerin bile yürekte terk edileceklerine…
Onları, hep ellerinde yanlarında kalacakları zannettikleri insanları bir gün kaybedeceklerine…
Hepsine, hepsine inandırmaya çalışıyoruz.
Ama bencil dünyalarına hapsolarak yaşayanların asla böyle bir günün yaşanacağına ihtimal vermediklerini görüyoruz ne yazık ki!
Oysa en acı olanı ve gerçeği bu andan itibaren yaşanıyor ve yaşatılıyor bencil yüreklere…
Gün geliyor, 'BİTTİ' diyoruz.
Bitti...
İnanmaya gücüm kalmadığı için bitti.
İncittiğin yerleri iyileştiremediğin için bitti.
Senden vazgeçmem sandığın için bitti.
Uğruna gösterdiğim sabır ve çabaya saygı göstermediğin için bitti.
Zerre kadar değişmeyeceğin için bitti.
Bitti yani artık bitti ve…