UMUTLA BAKABİLMEK HAYATA…

 YAPAMADIĞIMIZ o kadar çok şey var ki hayatta…
Düşünmüyor muyuz?
Gayret etmiyor muyuz?
Elbette değil!
Kim mutsuz olmak istiyor ki bu hayatta!
Neden çaresiz kalmış olalım ki?
Neden her şey çözümsüz, duvar gibi dikilmiş olsun karşımıza…
Bütün yollar kapanır mı, seven biri olmayınca…
Yetmiyor mu sadece sevmek…
O kadar mı önemli;
Sevmenin karşılığında sevilmek
Kader ağlamak mıdır hep?
Kavuşmak istediklerimizin adını sayıklayıp sesimizi duyurmak mıdır?
Öyle anlar gelir ki…
Çaresiz kalırız ben de siz de onlar da…
Geceler çöker karabasan gibi insanın üstüne…
Gökyüzünü aşar, gider yıldızlara ulaşır çektiğimiz ‘Ah’lar!
Kelepçelenmiş mühürler misali kalplerimiz…
Ruhlarımızı esir ediyor bedenlerimize çökmüş çileler…
Ve biz tüm bunların arasında yaşamaya, insanlığı, mutluluğu aramaya çalışıyoruz.
Bir çıkış var mı diye bakıyoruz önümüzde kapanmış yollara da…
Direniyor, yenilmek istemiyoruz.
Yine de tutsak oluyoruz ulaşamadığımız sevgilere…
Dikensiz değil elbette tüketeceğimiz tüm yollar…
Güller de sermeyecekler üzerlerine…
Ama hep mi takılır, düşer.
Hep mi mutsuzluğa koşar adım, adım insan…
Bu kadar mı çaresiz…
Bu kadar mı çilelere yazılmış kaderlerimiz…
“Bu nasıl cezadır Tanrım,
Nefes bile alamıyorum” diyor.
Elinde mum sokak, sokak dolaşan Diyojen misali kadersiz insanoğlu…
Ama gelin yine de tutkuyla bağlanalım.
Umutla bakmaya devam edelim hayata.
Kim bilir;
Belki bir yerlerde rastlarız MUTLULUĞA…