6 Mayıs..

6 Mayıs’ın takvimdeki yeri sıradan bir gün değildir. O gün, bir yüzüyle baharın en diri, en canlı halini taşır; diğer yüzüyle ise bu toprakların hafızasına kazınmış derin bir acıyı. Doğa uyanır, toprağın altındaki tohumlar sabırla bekledikleri karanlığı yararak gün yüzüne çıkar. Ağaçlar çiçeklenir, kuşlar daha bir coşkuyla öter. İnsan, ister istemez içinde bir şeylerin yeniden filizlendiğini hisseder. Umut, en beklenmedik anlarda bile yolunu bulur çünkü.

Ama işte tam da o anda, o taze filizlerin arasında üç genç fidan belirir zihnimizde: Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan ve Yusuf Aslan. Henüz hayatlarının baharında, tam da doğanın kendini yeniden var ettiği bir mevsimde koparılmış üç can… İşte 6 Mayıs’ın çelişkisi tam da burada başlar. Baharın en güzel zamanında, içimizi en çok acıtan hatıralarla yüzleşiriz.

Bahar dediğimiz şey, sadece doğanın döngüsü değildir. Aynı zamanda insanın kendi iç yolculuğunun da bir parçasıdır. Karanlık günlerden sonra aydınlığa çıkabilmenin, umudu yeniden kurabilmenin simgesidir. Fakat bu topraklarda bahar, her zaman biraz eksik gelir. Çünkü bazı baharlar yarım bırakılmıştır. Çünkü bazı hikâyeler, en güzel yerinde kesilmiştir.

O üç genç, sadece bir dönemin değil, bir duygunun, bir inancın ve bir arayışın simgesine dönüştü zamanla. Onların hikâyesi, yalnızca geçmişte kalmış bir olay değil; bugün hâlâ konuşulan, tartışılan, hissedilen bir gerçekliktir. Kimileri için bir mücadele, kimileri için bir itiraz, kimileri için ise yarım kalmış bir bahardır.

6 Mayıs, bu yüzden bir hatırlama günüdür. Ama kuru bir anma değil… İnsan kendine dönüp bakar o gün: “Biz neyi eksik bıraktık, neyi tamamlayamadık?” diye sorar. Çünkü her kuşak, kendi baharını yeniden kurmak zorundadır. Umut, devredilen bir miras değil; her seferinde yeniden inşa edilen bir şeydir.

Doğa, her şeye rağmen affedicidir. Kış ne kadar sert geçerse geçsin, bahar mutlaka gelir. Ama insanın içindeki kış, öyle kolay dağılmaz. Onu eritmek için hatırlamak gerekir, yüzleşmek gerekir, anlamaya çalışmak gerekir. Belki de 6 Mayıs’ın asıl anlamı burada saklıdır: Unutmadan umut edebilmek.

Bugün bir ağacın altında oturup dallarındaki çiçeklere baktığınızda, sadece baharı görmezsiniz. Aynı zamanda hayatın kırılganlığını, zamanın acımasızlığını ve insanın direnme gücünü de görürsünüz. Ve belki de en önemlisi, her şeye rağmen yeniden başlama cesaretini…

6 Mayıs bize şunu fısıldar: Bahar her yıl geri gelir, ama bazı kayıplar hep bizimle kalır. Önemli olan, o kayıpların gölgesinde karanlığa teslim olmak değil; onların hatırasıyla daha güçlü bir aydınlık kurabilmektir.

Çünkü bazı baharlar, yalnızca çiçek açmaz… Aynı zamanda hatırlatır.