Hayattan alınacak en büyük ders

İNSANOĞLU mayası itibariyle sanırım çoğu şeyi yanlış ve farklı algılıyor.
Hepimizin bir mizacı…
Hayat anlayışı var.
İnsanlara farklı yaklaşımımız var.
Çoğumuz sevgiyi bile farklı tarif ediyoruz.
Kahkahalarımız farklı…
Üzüntümüz, gözyaşlarımızı akıtışımız farklı…
Kimimiz boş veriyoruz hayata…
Kimimiz kendimizden veriyoruz.
İşte en çok bu guruptakilerin hayal kırıklığı yaşadıklarına ve üzüldüklerine şahit oluyoruz.
Çünkü öyle bir an geliyor ki fedakarlıkları bile suiistimal edilmeye başlanıyor.
Siz onlar için artık adeta bir yaşam tarzı haline geliyorsunuz.
Onlar isteyince güleceksiniz.
Onlar isteyince üzüleceksiniz.
Onlar gel deyince gelecek ama siz isteyince görmezden gelineceksiniz.
İyi niyetinizle başlayan bu hayat tarzı onlar için bir standart haline geliyor.
Bir an bu rutinin dışına çıktığınızda istenmeyen adam ilan ediliyorsunuz.
Çünkü sürekli duyguları okşamaya alıştırdınız.
Sizin duygularınız yok artık.
Üzgünüm esir düştünüz.
Siz bu dünyaya koşulsuz duyguları tatmin etmek için geldiniz.
Çizgiyi şaşarsanız, hükümsüz kalırsınız.
Son derece samimi ve sevecen olarak çıktığınız hayat yolunda maalesef bencilliği hayat tarzı bellemiş olanların dünyasında pranga mahkûmlarına dönüştünüz.
Siz istediğiniz kadar, 'Böyle bir dünya yok' deyin.
O dünyayı farkına bile varmadan kendi ellerinizle siz yarattınız.
Biat ederseniz, iyisiniz.
Yok, biraz kendim olayım derseniz,
Üzgünüm artık çok geç…
Tren çoktan kaçtı.
Kendiniz için yaşamaktan vazgeçtiğinizde kaybettiniz…
Onun için, 'Beni bu hayatta en çok kim üzdü biliyor musunuz' diye başlayan dizeler çok hoşuma gidiyor.
En sevdiğim insanlar...
En değer verdiğim, en çok zaman harcadığım…
En çok böyle önünü arkasını kolladığım…
Çünkü o insanlar için yapmış olduğun şeyler o kadar normal oluyor ki…
O onların normali.
Yani sen öyle olmak zorundaymışsın gibi.
Ve artık senin için hiçbir şey yapmak ihtiyacı duymuyorlar.
Sen zaten beklemeden veriyorsun.
Hayattan aldığım en büyük ders bu;
HİÇ KOŞULSUZ SEVMEYECEKSİN!