UMUTLAR TÜKENMİŞ

GELECEK adına umutların karalar bağladığı günlerden geçiyoruz.
Ne genci, ne yaşlısı gününden memnuniyet duymadığı gibi yarınları için de soru işaretleriyle dolu bir ömrü tüketiyor.
Bu durumu herkes biliyor.
Neden bu duruma geldiğini de…
Ama ya basiretleri bağlanmış.
Ya da işi deliliğe veriyorlar.
Bir kabullenmişlik.
Bir teslimiyet duygusu kaplamış bedenleri.
Nasıl olsa olmaz!
Nasıl olsa ne yapsak bir arpa boyu yol kat edemeyiz düşüncesinde zihinler.
Ama hayatın gerçekleri buz rüzgârları gibi vuruyor yüzlerine…
Hayatın evrelerini biliyor ve yaşıyorlar.
Bir çocuk doğuyor.
Büyüyor…
Tahsil hayatı boyunca elzem harcamaları…
Tahsil sonunda hayatı idame ettirmek için ihtiyaç olan bir iş.
Elbette insani beklentileri karşılayacak bir iş.
Sonra hayatını birleştirmek bir başkasıyla.
Orada da çok şey lazım.
Önce bir ev.
Mümkün olsa bir araba.
Çocuk olacak arabasıydı, yatağıydı, bez, mamasıydı.
Hepsi para!
Gel gör ki, hayat treni ile yolculuğa çıkmış olanların bu saydıklarımla buluşmak gibi bir umutları yok.
Diyor ki çocuk;
Abi ben kendi işimi yapıyorum, yevmiye ile çalışmıyorum.
Yeni de evlendim.
Biraz birikimim vardı 2+1 bir daire de oturuyorum.
13 bin 500 lira kirası var.
Bazı aylar ödemekte zorlanıyorum.
Yarın çocuk olacak, o evde yetmeyecek.
Daha geniş bir yer lazım da nasıl olacak?
Kara kara düşünüyorum.
Ben düşünüyorum da bizi bu hale getirenler düşünüyor mu?
Düşünseler bu denli umutsuz olur muyduk?
Olmazdılar elbette.
Ama bir laf var;
‘Tok açın halinden anlamaz!’
Onlar tok olduğu müddetçe de umutsuzluk kervanı teklemeye devam edecek.