Her gördüğünüze inanmayın!

Gözdür yanılır.
Bazen gördüğüne…
Bazen görmek istemediğine…
Bazen görüp de pas geçtiğine…
Dünya, menfaat dünyası olalı hayli zaman oldu.
Kimin eli, kimin cebinde belli değil.
Kimin kim olduğunu anlamakta.
Dün düşman olanlar, bugün el ele…
Dün küfür edebiyatından örnekler sunanlar, bugün birbirine methiyeler dizmekte…
‘Hangisi iyi, hangisi samimi nasıl anlayacağız’ derseniz…
İnsanoğlu kavun değil ki dibini koklayasınız.
Bir garip ilişkiler demeti…
Toplum önünde oynanan bir komedi adeta.
Biz ona komedi diyoruz, oynayanlarsa; ‘İşin gereği!’
Bir rutin yani…
Bazen çıkıp bizim duymak istediklerimizi söylüyorlar.
Bazen dümen suyundular.
Bazen kavga, gürültü…
Bazen hoş beş, sarılmalar!
Hadi onlar bu komedinin aktörleri…
Peki bize ne oluyor?
Neden riya dolu bu davranışların ve kişilerin peşinden koşuyoruz?
Neden bir, iki cilalı söze kanıp, ‘Çok yaşa’ nidalarıyla alkışlıyoruz?
Yani sorun bizde.
Onlarda değil…
Onlar dediğim kimler mi?
Siyasiler canım.
Hani şu ceylan derili koltuklarda keyif çatanlar.
Hani kameralar önünde tekme, yumruk küfürlerle birbirlerine girip meclis lokantasında kebap, künefeyi masa arkadaşı olarak lüpletenler.
Bütçe Görüşmeleri sırasında çıkan kavgayı görünce geldi, geçmiş aklıma…
Herkes kendi rolünü, pardon işini yapıyordu.
Ama biz sıra zülfüyarı kurtarmak, kendi ali menfaatlerini düzeltmeye gelince oy birliği yapanlar var ya.
Kabul edenler?
Etmeyenler?
Oy birliğiyle kabul edilmiştir!
Sonra bankamatiklere koşanlar var ya?
İşte onlar!
Sahi siz bu kavga görüntülerine inandınız mı?
Bu kadar saf olmayın.
Her gördüğünüze inanmayın!