ÖYLE İŞTE!

ÜZÜLÜNCE, yalnız hissedince kime gidiyorsunuz?

Ben az önce böyle bir yerim olmadığını hissettim, diyor.

Hepimiz için geçerli.

Takılmışız ne getireceği belli olmayan bir hayatın peşine…

Her şey, her gün aynı gidecek diye umuyoruz.

Hatta ummaktan öte yaşamın bize geleceğe dair verdiği tüyoları önemsemiyoruz bile!

Ne elimizdekilerin kıymetini biliyoruz.

Ne kaybetmemek için gayret sarf ediyoruz.

Yeri geldiğinde biz;

Her şeyi biliyoruz.

Bilmekle de kalmıyor, üstüne akıl da veriyoruz.

Peki geldiğimiz nokta ne?

Başlangıçta yazdığım gibi;

“Üzülünce, yalnız hissedince kime gidiyorsunuz?

Ben az önce böyle bir yerim olmadığını hissettim!”

İşin tuhafı herkese akıl veren bende böyle hissediyorum, biliyor musunuz?..

O nedenle henüz bazı şeylerin farkına varamayanlara;

“Bugünlerin kıymetini bilin.

Sevdiklerinizi sahiplenin.

Onları kaybetmemek için elinizden ne geliyorsa yapın” derim ben.

Sadece konuşmakla da kalmam.

Yazarım bir okuyan olur diye.

Bu da yanıltıyor ama bazen…

“Yazdıklarımı hepsini yaşadım sanıyorlar.

Oysa ben bazen, yaşamak istediklerimi de yazıyorum.

Geç kaldıklarım var.

Gecikenler var.

Gelmeyecekler var.

Gelse bile beni bulamayacaklar var.

Hatta gittiğimde bulamayacaklarım var.”

Bu sözleri not edin.

Zaman zaman okuyun, hatırlayın.

Hayat, sadece bugünden ibaret değil.

Bugünü yaşatmak, yanınızdakileri, yakınızdakileri, sevdiklerinizi, sevenlerinizi yaşatmakla mümkün.

Sonra bir bakıyorsunuz, bir mum gibi sönüyor ülküleriniz.

Aradıklarınız birer birer hayal oluyor.

Öyle mi diye bakmayın şüpheyle;

ÖYLE İŞTE!..