Uzun süre muktedir kalmanın zaafları

BU bizim ülkemiz mi?
Biz bu hallere ne zaman geldik?
Nerede bizim ilişkilere verdiğim değer?
Hakka, hukuka, dürüstlüğe ne ara, ara verdik?
Çocukluğumu hatırlarım, mahallemizde tüm kapılar açık dururdu.
Bilirdik ki bizden başkası giriyorsa komşumuzdur.
Yanlış olmaz.
Zarar gelmez.
Herkesin geliri kendine, ailesine yeterdi o zamanlar…
Emekli olan bile çoluğunun, çocuğunun rızkını çıkartır.
Evereceği varsa, everir.
Evini alır, içini düzerdi.
Dokunmazdı ona harcadığı para…
Günden güne bozuldu bu döngü…
Ay sonları gelmez, aşlar pişmez oldu.
Çünkü cebe giren para hayatı döndürmeye yetmez oldu.
Hal böyle olunca kimileri kendilerine ömür boyu hizmet edecek köşeler kovalamaya başladı.
Bugün bakın, genelleme yapmayayım hadi ama çoğu dernek, sivil toplum ve kooperatiflerle bir ömür nikah kıyıldı.
Ben, hep ben düsturu senelerce hüküm sürdü.
Bir gelen, bir daha gitmedi.
Elini güçlendirdi, çevresin, genişletti.
Yetmedi siyasete kıyısından bulaşıp, hayatına güçlü dostlar ilave etti.
Bir eli yağda, bir eli balda.
Eee, gelsin keten helva.
Elde para olunca…
Güç de birkaç defa katlanınca…
Ne oldu?
Artık kaşıntı tutmaya başladı.
Ellerindekilerle yetinmez oldular.
Hükmettikleri her ne kuruluş ise pisliklerine bulaştırdılar.
Hadi isim vermeyeyim.
Bugünlerde, bir yerde milyonlarca liralık usulsüzlükten bahsediliyor.
Sonu ne olur bilmem.
İktidar siyaseti yapanı kurtarır mı, onu da!
Ama bildiğim bir şey var.
Birinin eline taşımayacağı bir güç verirsen.
Uzun süre kuruya, yaşa değinmezsen.
Ne olur?
Uzun süreli güç taşıyamayanın elinde kişilik zaafına neden olur.
Kişi yozlaşır.
Sadece kendine değil, kurumuna, çevresine de bulaştırır.