YAŞAMAKTA bir şans bu ülkede…
Yaşamak dediysem,
İnsanca yaşamak tabii…
Kimsin?
Nesin?
Aç mısın?
Tok musun?
Hasta mısın?
Sağlıklı mısın?
Bir soran varsa…
Halin nicedir diye ilgilenen varsa…
İşte o zaman yaşama bir paçasından tutunursun bir ümitle.
Peki, kimden gelecek bu ilgi?
Önce devletten tabii…
Benim vatandaşım diyecek, sahip çıkacak.
Haklarıyla, hukukuyla takip edecek.
Önce devlet adam yerine koyacak yani seni…
Koyacak ki sonra senin gibi yaşamın bir parçası olan bir başkasından bekleyeceksin.
Yoksa akıntının önünde sürüklenen bir moloz parçasından ne farkın kalır ki?
Ama ne yazık ki, bu ülke vatandaşının yüzde 90’ı böyle.
Gözlerinin feri sönmüş.
Geleceğe dair tüm umutlar tükenmiş.
Elde yok.
Avuçta yok.
Eh, umutta yok!
Bir sihir bekleyecek yani.
Neden böyle demeye kim cüret edebilir?
Bakın bu ülkede açlık sınırı 17.025 lira olarak ilan edildi.
Peki asgari ücret ne kadar?
17.002 lira.
Yani asgari ücret alanlar dahi açlık sınırına erişemiyor.
Ne yapacak peki?
Ümit yok!
Umut yok!
Sahiplenen yok!
Bu kadar ‘Yok’ un arasında;
Yaşasan ne!
Yaşamasan ne!
Yorumlar
Kalan Karakter: