Fatih Uraz

Samsunspor tarihinin en başarılı eldiveni. 
Kırmızı beyazlı forma ile A Milli Takıma yükselen ilk ve tek isim. 
Yerim dar ve ölçülü. Onu anlatmak için daha geniş alanlar gerekiyor.
Futbola erken veda edip eline bu kez top yerine kalem alan, araştırmacı yazıları ile büyük bir okuyucu kitlesine sahip olmuş biri. 
Yazılarını pür dikkat takip ederim.
Son makalesinde alışılmışın dışına çıkarak, başkalarını değil kendisini yazmış.
Samsun’daki yaşanmışlıkları, anılarını dile getirmiş.
Doğrusunu isterseniz oldukça etkilendim.
Okuyamayıp kaçıranlar için, “SAMSUN SEYİRCİSİNİ BU KALP UNUTUR MU?” başlıklı yazısından kesitler paylaşmak istedim.
“Söylemekten gına gelse de sağ olasıca bazı dostlar ısrarla ‘Neden kendinden az bahsediyorsun?’ sitemini sürdürüyor.
Sebepler aslında net; sıkıcı olabilir, bir; kendisinden bahsederken faniler objektif olmayabilir, iki; her tarafı tel tel dökülen memlekette sıra kolayına bize gelmez, üç… 
Tesadüf diye bir şeye inanmadığımız gibi ‘Boş yere canı yanmaz insanın; ya bir eksiklik vardır geleceğe dair ya da bir fazlalık vardır geçmişten gelen’ sözünü de çok tutarız…
Bolu’da henüz 18 yaşımızda TFF 1 Lig’de ilk yarı karmasına girişimizin ardından ikinci yarının üçüncü maçında uzaktan yediğimiz frikik golüyle (barajdaki oyuncu da hatalıydı) karabasanın içine yuvarlanmıştık.
Bakın Allah’ın işine o kâbustan golü atan Necati’nin Samsunspor’uyla kurtulacaktık yıllar sonra…
Oysa gitmemek için neler yapmıştık neler. Sırf vermesinler diye ‘Üçte iki parayı peşin isterim’ demiştik ve anında masaya nakit olarak koymuşlardı.
Şaşkınlığı atar atmaz ‘R.B.’yi almazsanız gelmem’ diye mızıkçılık yaptığımızda önce ‘O bizde oynayamaz’ diye itiraz etmiş, ciddi olduğumuzu anlayınca onu da almışlardı.
O vakitler adı hayli anılan rahmetli Hasbi Menteşoğlu’nun Karun kadar zengin olduğunu bilmemize rağmen bize gösterilen ilginin asıl nedeninin ilerleyen yıllarda en sevdiğimiz hocaların zirvesine yerleşecek Nuri Asan olduğundan bihaberdik.
Kuru Ankara havasından Samsun’un aşırı rutubetli havasına alışmak öyle zordu ki yaşamayan bilmez. Vidinli Oteli’nde sabah oluncaya dek 5-6 kez soğuk duş almamıza ve kapıyla pencereyi açıp cereyanda kalmamıza rağmen uyumaya muvaffak olamıyorduk.
Bizi transfer ettiren Nuri Asan haftalar içinde istifa etmiş, kısa süre Mehmet Babalık sorumluluk üstlenmiş lâkin sezona Yugoslav Şükrü Esat Goran’la başlanmıştı. Başkan’ın atadığı genel kaptan müthiş yetkiye sahipken (Gozgoz Yılmaz ve Vural Demirhan) ilk devre bitimi dördüncü hoca işbaşı yapmıştı bile…
Allah’tan Fethi Demircan’ın gelişi ile kulüp sık teknik direktör değiştirmekten vazgeçecek ve yükseliş devri başlayacaktı.
Ne güzel bir şehirsin sen Samsun ki seninle ilgili tek kötü bir anı yok zihnimizde (kazayı anmıyoruz çünkü o doğrudan kader.) Hele şimdi yerinde yeller esen 19 Mayıs Stadyumu öyle uğurlu ve kademli bir mekandı ki, anlatılamaz.
Gel gelelim ana konumuza, inanılmaz taraftar topluluğuna…
Ömrü hayatımızda ne duyduk ne gördük ne de tahayyül edebildik öyle seyirciyi. Dile kolay tam 1,5 sene boyunca içeride, dışarıda bıkıp usanmadan “Özarı uyuma, Fatih milli takıma” diye bağırıp durdular ta ki seçtirinceye kadar…
Bir kez olsun yuhalamadılar, protesto etmediler, gönül koymadılar, desteklerini ve teveccühlerini esirgemediler. Ayrılalı 36 yıl geçtiği halde her hafta 40-50 civarı mesaj, beğeni geliyor halen Samsunlu hemşerilerden…
Güzelim Samsun’un muhteşem insanları, size duyduğum sevgi, saygı, muhabbet yaşadığım sürece asla bitmez, bitmeyecek. O inanılmaz desteğiniz, sevginiz, yakınlığınız için sonsuz kere teşekkürler. “
Sevgili Fatih Uraz, yazısının sonunda “Bu kalp sizi unutur mu?” diye bir soru yöneltiyor, yöneltmesine de soruyorum şimdi kendisine, “Bizdeki kalp seni unutur mu hiç?”
Cevabı çok net; Asla, asla.