Korkunun rehberliği

Korkmuyor musun? 
Yaklaşık 15 yılı bulan dağcılık yolculuğumda en sık karşılaştığım soru bu ve yanıtı yıllardır değişmedi. 
Korkuyorum EVET! 
Ardından "çok mu ve nedir seni korkutan?" soruları geliyor. 
Yanıtı basit. 
Beni korkutan eve dönememe ihtimali ancak korku olması gerektiği seviyede ve kontrol altında. 
Neden mi? 
Dengeli seviyede kaldığı müddetçe korku beni kontrollü, tedbirli ve soğukkanlı olmaya yöneltiyor çünkü. 
Beni tırmanış ekipmanlarımın kontrolünü yapmaya, planlı olmaya, mental sağlığıma ve kondisyonuma özen göstermeye yönlendirdiği için içimdeki korkuya minnettarım... 
Sadece kendim için değil bana yol arkadaşlığı eden yoldaşım için de korku duyuyorum. 
O da benim için tabii. 
Korkuyu birbirimiz için yeniden tanımlıyoruz. 
Bu da detaylara daha hâkim olmamızı, ihtimalleri soğukkanlılıkla ve doğru tanımlayabilmemizi sağlıyor, adımlarımızı güçlendiriyor. 
Bu güç ruhlarımızı besliyor.
Korku duygusunu düşündüğünüzde beyniniz aynı zamanda cesareti de düşündürür size. 
Cesaret korkunun yokluğu değil, korkuya rağmen doğru adımı atabilmektir ve bu ince ayrım hayatlarımıza çok olumlu dokunur. 
Dengeli korku, dengeli cesaret getirir paralelinde. 
Bir baklavayı daha tatlı yapabilmek hamuruna doğru miktarda tuz katmaya bağlıdır. 
Kimin aklına gelir baklava malzemelerinden birinin de tuz olacağı? 
Seneler önce Psikolog Prof. Dr. Üstün Dökmen’den dinlemiştim bu örneği…
Doğruluğu dağcılık yaptıkça daha da fark edilir oldu bende. 
İnsanız ve korkular, endişeler, kaygılar bizim için. 
Bu duyguların canlılığı son derece doğal. 
Doğal olmayan bu duyguları hissettiğimiz için kendimizi suçlamak, bu duyguları kontrol altına alamamak, yönetememek, onlara teslim olmak. 
Korkularını yönetmeye başlayınca keşfediyor insan içindeki gerçek gücü! 
Dağlar o zaman yaşaması kolay yerler oluyor ve ancak o zaman inanıyorsun mühim olanın zirveye çıkmak değil eve sağ salim dönebilmek olduğuna…
Korkmaktan korkmayalım, barışalım onunla, bizleri yönlendirmesine izin verelim, yönetmesine değil.