Vefa bir semt adı değildir!

GEÇMİŞİN sarı yapraklarına bir iki kez yazmışlığım var.
Dostların, dost bildiklerinin sırtlarını döndüklerini gördüğünüzde aklınıza geliyor, ‘Vefa’ diye bir şey olduğu…
Tabii dost bilene…
İnsanlık tarihi boyunca değerler, toplumların inşasında temel taşı olarak kabul edilmiştir.
Kimi zaman bu duygu yazılı olarak hukukla teminat altına alınırken…
Kimi zaman kalpten kalbe sessizce aktarılan sessiz bir sözleşme gibi varlığını sürdürür.
İşte vefa, bu ikinci guruba dahil edilen hukuki değil vicdani sorumluluk taşıyan, bireylerin ruhsal ve toplumsal gelişmelerinde rol oynayan bir erdem olarak görülür.
Vefa, yalnızca bir hatırlama biçimi değildir.
Aynı zamanda bağlılık…
Sadakat…
Bir borç ödeme biçimidir.
Bizim hayatımıza farklı bir biçimde giriyor tabi vefa duygusu.
Biz onu, ‘sadakat, bağlılık ve yapılan iyiliği’ unutmama şeklinde algılıyor ve kabul ediyoruz.
Çünkü vefa yalnızca yapılan bir iyiliği unutmamak değil…
Aynı zamanda ahlaki ve zihinsel bir eylem biçimidir.
Vefalı olmak, size karşılıksız sevgiyle bağlanmış ve tüm içtenliğiyle sizi sahiplenmiş insanlara aynı duygusal karşılığı verebilmektir.
Vefasızlık, bireysel ilişkileri tehdit eder.
Ne zamanki insan sadece kendini önemsemeye başlar, işte o zaman vefa yerini bencilliğe bırakır.
Bu durum sadece sahibinin değil toplumsal çöküşün habercisi olur.
Vefa, insanın kalbinde yeşeren ve her durumda sadakati hatırlatan en değerli duygulardan biridir.
O nedenle,
‘Bu duyguyu anlamayanlar için dilini,
Vefasızlar için yüreğini yormayacaksın.’
Peki o zaman ne yapmalı?
Nasıl davranmalıyız?
Bu sorulara tesadüfen dinlediğim sözlerle cevap vereyim isterseniz;
“Çok güzel bir söze denk geldim.
Diyor ki,
İnsanda vefa arama.
İnsan sıcaklarda ağacın gövdesine sığınır.
Soğuklarda aynı ağacı keser, ısınır”
Vefalı dostlara rastlamanız ve sığınmanız dileğiyle…