BU HAFTA DA BİTTİ!

Bir haftanın daha sonuna geldik.
Kimileri bu haftayı başarıyla tamamladı, kimileri de haftanın kendisini nerede kaybettiğini hâlâ bulmaya çalışıyor.
Pazartesi sabahı büyük hedeflerle başlamıştık.
“Diyet yapacağım.”
“Erken yatacağım.”
“Bu hafta kimseye sinirlenmeyeceğim.”
“Ev tertemiz olacak.”
Şimdi cuma akşamı itibariyle bu hedeflerin çoğu, geçen yılki yılbaşı kararlarının yanına taşındı.
Hafta boyunca alarm saatleriyle savaştık.
Çamaşır makinesiyle vardiyalı çalıştık.
“Akşama ne yemek yapacağım?” sorusunu günde ortalama yedi kez düşündük.
Bir ara markete sadece ekmek almaya girip üç poşetle çıktık.
Nasıl oldu hâlâ bilmiyoruz.
Çocuklu olanlar için hafta zaten ayrı bir olimpiyat.
Sabah hazırlan, işe git, kreş, yemek, banyo, oyuncak toplama…
Bir de gece yatarken gelen o efsane soru:
“Anne, bugün ne yaptık?”
Kızım, ben de bilmiyorum…
Bir baktım pazartesiydi, bir baktım cuma olmuş.
Aradaki günleri sisler içinde hatırlıyorum.
Bu hafta da planladığımız her şeyi yapamadık belki.
Ama bir şekilde yetiştik.
Kahveler içildi.
İşler halledildi.
Çocuklar büyüdü.
Kediler ortalığı dağıttı.
Eşler hastalanınca dünya durdu, biz hastalanınca devam etti.
Yani hayat bildiğimiz gibi devam etti.
Şimdi önümüzde iki günlük kutsal hafta sonu var.
Büyük planlar yapacağız.
Ev temizlenecek diyeceğiz.
Dolaplar düzenlenecek diyeceğiz.
Belki spora başlanacak.
Belki kitap okunacak.
Ve pazar akşamı geldiğinde yine aynı cümleyi kuracağız:
“Bu hafta sonu da nasıl geçti anlamadım.”
Ama olsun…
Bir haftayı daha kazasız belasız devirdik.
Bu devirde bazen en büyük başarı da budur zaten.
Herkese güzel bir hafta sonu diliyorum.
Dinlenin…
Çünkü pazartesi pusuda bekliyor.