Ben aslında emekliyim.
Sadece devlet bunu henüz kabul etmedi.
Yıl olarak hak kazanmışım.
Prim tamam.
Tecrübe desen zirve.
Ama yaş…
Yaş diyor ki:
“Dur bakalım, daha senin çilen bitmedi.”
⸻
Sabah alarm çalıyor.
Gözümü açıyorum, ilk düşünce:
“Bu bana yapılmış kişisel bir saygısızlık.”
Çünkü ben artık o kafada değilim.
Benim zihnim Ege’de küçük bir kasabada,
elimde çay, önümde deniz…
Ama bedenim Samsun’da,
servise yetişmeye çalışıyor.
⸻
İşe giderken kendimle konuşuyorum:
“Bak, bugün son gün gibi davranma… geçen hafta da son gün gibiydi.”
Ama insanın içindeki emekli ruhu var ya…
O susturulamıyor.
⸻
Eskiden izin almak zordu.
Şimdi izin almak bir sanat dalı.
Mesela direkt “izin alayım” demiyorum.
Önce ortam yoklanıyor:
Müdürün ruh hali nasıl?
Hava nasıl?
Merkür retrosu var mı?
Sonra yavaşça yaklaşıyorum:
“Ben biraz kötü gibiyim…”
Aslında kötü olan şey…
çalışma isteğim.
Rapor konusu ayrı bir uzmanlık alanım oldu.
Artık hastaneye giderken normal insan gibi gitmiyorum.
Stratejik gidiyorum.
Doktor soruyor:
“Neyin var?”
Ben:
“Sence neyim olabilir.”
Bir başlıyorum…
Adam diyor ki:
“Tamam tamam, 10 gün yazıyorum, sen git dinlen.”
Ben içimden:
“10 mu ?Hocam pazarlık yapalım.”
İş yerinde artık yeni bir seviyedeyim:
Minimum efor, maksimum hayatta kalma.
Eskiden iş çıkarmaya çalışırdım.
Şimdi göz teması kurmamaya çalışıyorum.
Biri “şunu kim yapar?” dediği an
benim boyun otomatik 90 derece aşağı iniyor.
O an ben:
yokum.
⸻
Yeni başlayan gençler var…
Koşuyorlar, çabalıyorlar, heyecanlılar…
Onlara bakıyorum…
Biraz hüzün, biraz tebessüm…
İçimden diyorum ki:
“Yavrum… sen de bir gün benim gibi
tuvalette 10 dakika fazla kalmanın
değerini anlayacaksın.”
⸻
En büyük hayalim ne biliyor musunuz?
Mesai saatinde “Ben çıkıyorum” deyip
gerçekten çıkabilmek.
Ama şu an en fazla ne yapabiliyorum?
Çay almaya giderken 7 dakika kayboluyorum.
Bu benim küçük kaçamağım.
Benim tatilim bu.
⸻
Herkes diyor ki:
“Az kalmış, sabret.”
Ya bir insan ne kadar sabredebilir?
Ben sabretmekten sabır kası yaptım.
Artık sabretmek benim hobim.
⸻
Sonuç olarak…
Ben aslında çalışmıyorum.
Ben çalışıyormuş gibi yapıyorum.
Çünkü ruhum çoktan emekli,
bedenim ise sistemle inatlaşıyor.
Ve ben her sabah aynı cümleyle güne başlıyorum:
“Bugün de çalışmamaya çalışacağım.”
Yorumlar
Kalan Karakter: