KAHVALTI: HAYATIMIN EN BÜYÜK AŞKI

Benim bir zaafım var. Öyle çikolata, alışveriş falan değil… 
Daha derin, daha sarsıcı bir bağ: kahvaltı.
Ama öyle her gün yapılan sıradan bir öğünden bahsetmiyorum. Benimki adeta bir tören. Bir ritüel. Bir kavuşma hikâyesi. Çünkü biz kahvaltıyla haftada sadece bir kez görüşebiliyoruz.
Diğer günler mi? Onlar biraz, nasıl desem duygusal olarak uzak, fiziksel olarak da ayakta geçen ilişkiler. Bir yudum çay, iki lokma bir şey, bazen sadece “niyetlendim” diyerek güne başlamak. Yani kahvaltı değil de daha çok “kahvaltının hayaleti”.
Ama o bir gün var ya… 
İşte o gün dünya duruyor.
Masaya bakıyorum… 
Zeytinler dizilmiş, peynirler yan yana gelmiş, yumurta tüm karizmasıyla ortada duruyor. Domates-salatalık renk katıyor. Çaydanlıktan yükselen o ses… 
Sanki bana “geldim” diyor. O an anlıyorum: Hayat aslında bu.
İlk lokmayı alıyorum. İçimden bir ses: “Demek yaşamak buydu…”
Sonra birden gerçekler: Saat kaç? Yapılacak işler? Çamaşır, bulaşık, mesajlar, hayat… 
Hepsi kapıda bekliyor. Kahvaltıyla göz göze geliyoruz. İkimiz de biliyoruz… 
Bu mutluluk uzun sürmeyecek.
Ve o an içimde bir hüzün:
“Bir hafta sonra yine görüşürüz…”
Kahvaltı benim için sadece bir öğün değil. Kaçırılmış fırsatların, ertelenmiş keyiflerin ve “yarın yaparım”ların sembolü.
Çünkü biz modern insanlar olarak her şeye vakit buluyoruz… 
Ama kendimize kurduğumuz o güzel sofraya haftada bir gün ayırabiliyoruz.
Trajik mi? Evet.
Komik mi? Biraz da o yüzden.
Belki de mesele kahvaltı değil.
Belki mesele kendimize ayırabildiğimiz zaman.
Ama yine de…
Pazar günü görüşürüz sevgilim. Çayı demli koy. Ben geliyorum.