KENDİ HAYATIN ZOR, BAŞKASININKİ BEDAVA

Bir şeyi fark ettim son zamanlarda…
Bizim millet başkasının hayatını yaşama konusunda inanılmaz başarılı.
Kendi hayatına gelince?
“Bir ara bakacağım…” modunda.
Bak şimdi…
Kendi hayatını düzene sokmak zor.
Sorumluluk istiyor. Cesaret istiyor.
“Ben nerede yanlış yaptım?” diye aynaya bakmayı gerektiriyor.
Ama başkasının hayatı…
Oh. Bedava dizi.
Yorum var.
Eleştiri var.
Akıl verme var.
Hatta bonus olarak “Ben olsam…” cümlesi var.
Zaten bu “Ben olsam”cılar yok mu…
Hayatın CEO’su gibi konuşup, kendi hayatında stajyer kalan insanlar.
Geçen gün bir ortamda oturuyoruz…
Konu yine klasik: birinin ilişkisi.
Bir tanesi dedi ki:
“Ben olsam asla böyle davranmam.”
İçimden dedim ki:
Sen zaten “olsan” bambaşka bir hayat olurdu…
Ama değilsin. Ve olmayacaksın.
Çünkü hayat uzaktan izlenince kolay.
İçine girince karakter testi.
Herkesin fikri var.
Ama kimsenin sorumluluğu yok.
Birinin evliliği konuşuluyor…
Herkes boşanma avukatı.
Birinin çocuğu konuşuluyor…
Herkes pedagog.
Birinin işi konuşuluyor…
Herkes CEO.
Ama kendi hayatına gelince…
“Biraz karışık ya…”
Tabii karışık.
Çünkü kendi hayatını yönetmek zor ama başkasının hayatına yorum yapmak çok kolay.
En tehlikelisi de şu:
İnsan bir süre sonra gerçekten kendini unutuyor.
Herkesi analiz ederken, kendi içindeki karmaşayı süpürüp halının altına itiyor.
Sonra bir gün…
O halı kabarıyor.
Ve işte o gün anlıyorsun:
Başkalarının hayatını konuşarak geçen zaman, senin hayatından çalınmış.
Kısa ve net söyleyeyim:
Kimse kimsenin hayatını yaşamıyor.
O yüzden…
Kim ne yapmış, neden yapmış, nasıl yapmış…
Bırak.
Sen ne yapıyorsun?
Asıl mesele bu.
Çünkü hayat dediğin şey…
Yorum yaparak değil, yaşayarak öğreniliyor.