Çamaşır makinesinin tek çorap yeme hastalığı

Bilim insanları uzaya uydu gönderiyor…
Yapay zekâ geliştiriyor…
Mars’ta yaşam arıyor…
Ama hâlâ şu çamaşır makinesinin tek çorabı nereye gönderdiğini çözemedi.
Evde en büyük gizem budur.
İki çorap atarsın…
Bir buçuk saat sonra bir tane çıkar.
Diğeri?
Sanki makinenin içinde vatandaşlık alıp yeni bir hayata başlamış.
Üstelik bu olay her zaman en sevdiğin çorapta olur.
İnsan hiç eski, lastiği gevşemiş, “zaten atacağım” dediği çorabı kaybetmez.
Gider, takımın en yakışıklısını yer.
Bence çamaşır makinelerinin içinde gizli bir “Tek Çorap Departmanı” var.
Makine çalışırken içeriden biri sesleniyor:
“Arkadaşlar, bugün siyah 42 numara geldi. Eşini bırakın, bunu alıyoruz.”
Sonra o çorap bir daha dünya gözü görmüyor.
Evde de yıllardır aynı tiyatro oynanıyor.
“Hani bunun teki vardı?”
“Vardı.”
“Nerede?”
“Bilmiyorum.”
Sanki ailece kayıp çorap bürosunda çalışıyoruz.
Bir de çekmecedeki yalnız çoraplar var…
Onlar ayrı bir dram.
Her açışımda bana bakıyorlar.
“Abi bizim eş ne zaman gelecek?”
İçimden “Evladım, o artık aramızda değil.” demek geliyor.
Bir umut yıllarca bekliyorlar.
Belki bir gün döner diye.
Dönmüyor.
O çekmecede ömür boyu bekliyorlar.
Bazen de insan inat ediyor.
Tek çorabı atamıyor.
“Belki çıkar.”
Çıkmıyor.
Ama sen üç yıl boyunca o çekmeceyi her açışında onunla göz göze geliyorsun.
İşin en komik tarafı, evde çorap sayısı hiç azalmıyor.
Herkes sürekli yeni çorap alıyor.
Çünkü eskiler takım olmayı bırakmış.
Evde resmen “Yalnız Çoraplar Koruma Derneği” kurulacak.
Artık inanıyorum ki çamaşır makinesi çorap yemiyor.
Koleksiyon yapıyor.
Bir gün bozulup kapağı açıldığında içinden elli iki tek çorap çıkarsa hiç şaşırmam.
O gün anlayacağız ki suç bizde değilmiş.
Meğer makine yıllardır sessiz sedasız çorap biriktiriyormuş.