HAYATA YENİDEN BAKMAK

HAYATINIZA giren insanları tan anlamıyla tanıdığınızı ve tanımladığınızı söyleyebilir misiniz?
İddia edenler çıkabilir de o insanlar gördüğünüz, göründükleri gibi olmayabilir.
Bu tarife uyan çok insan tanıdım.
İdealist…
Dost canlısı…
Tevazu sahibi…
Hor ve hakir görmeyen…
Ve insanları ceplerinin gücüne göre tercihlemeyen…
Ama ‘Para İcat oldu mertlik bozuldu’ sözü bana ait değil.
Mayamızda demeyeyim de mayalarında var para ve güç sahibi insanlara meyletmek bazılarının…
Tanıdığınız gibi kalmıyorlar.
Gün geliyor, kolayı seçiyor ve güçlüden yana karar kılıyorlar.
Şatafatın esareti çabuk sarıyor bedenlerini…
Orada parayla elde edilen lükse çok çabuk teslim ediyorlar kendilerini…
Çünkü orada acz yok.
Abartılmış duygulara gem vurmak yok.
Arzuladığına sahip olamamak yok.
Eh, böylesi bir ortamda vicdanla, fikirle, sevgiyle yaşayan dostluklara ihtiyaç yok.
Para olunca her şey oluyor.
Fikir sahibi oluyor insan.
Toplum adına karar verme sahibi oluyor.
İşin sevimli tarafı, bilmediği bir şey olmuyor.
Akıl da orada!
Akil de orada oluyor!
Siz olsanız böyle bir ortamı terk etmeyi düşünür müydünüz?
Etmezdiniz elbette.
Yapacağınız şey heybenizdeki yorgun yıllara, yeni umutlara yelken açmak olurdu,
Kaybedilmiş dostlukları yeniden kazanmayı denemek yerine!
Nasıl olacak diye yormayın kendinizi…
Ben Tolstoy’un sözleriyle umutlandırayım sizleri…
HADİ bırak heybendeki bütün o yorgun yıllarını,
Hayal kırıklıklarını.
Yepyeni bir pencereden bak bu sabah hayata…
Geçmişe, yarınlara umutla gülümse…
Tutunmak ihtiyaçtır,
Gönüle…
Ömüre…
Umuta….
Harcamayın zamanı, geçmişteki dostları gelecekte yeniden bulmaya…