TİYATRONUN YOLUNU UNUTTUK!

Tiyatroyu çok severim. Gençliğimden bu yana hayalimde yapmak istediğim üç meslekten birisi de tiyatro oyuncusu olmaktı. Diğeri arkeoloji, birincisi ise gazetecilikti.
Gazeteciliği tercih etsem de dediğim gibi tiyatroya da her zaman ilgi duymuşumdur. Üniversite yıllarında KYK yurdunda kalırken, amatör bir tiyatro grubu ile çalışmışlığım bile var. Ama çeşitli sebeplerle sahne tozu yutmak bir türlü mümkün olmadı.
O yüzden Samsun'da özellikle de yerel özel tiyatroların, mesela sevgili arkadaşım Cem Kaynar'ın Genel Sanat Yönetmeni olduğu Düşevi oyuncularının bu kentte tiyatro perdesinin hiç kapanmaması için yıllardır verdikleri mücadeleyi hayranlıkla izlerim.  
Bunları neden yazıyorum? Samsun bu ayın sonuna doğru 3'üncüsü düzenlenecek olan Samsun Tiyatro Festivali'ne ev sahipliği yapacak. 
İstanbul'un ünlü özel tiyatrolarının, birbirinden ünlü sanatçıları sergileyecekleri oyunlarla 22 Ekim'den itibaren Samsunlu tiyatroseverlerle buluşacak.
Hatta bu festivalin öncesinde ünlü sanatçı Şener Şen'in başrolünde olduğu Zengin Mutfağı oyunu 9 Ekim Çarşamba günü Doğu Park Amfi Tiyatro'da akşam 20.30'da perdelerini açacak.
Yani festival öncesinde de muhteşem oyuncuları sahnede canlı performanslarıyla izleme olanağını bulacağız.
3. Tiyatro Festivali'nin ilk sahnesi ise "Canavar" oyunu ile aralanacak. Festivalin tüm oyunları ise Atakum'daki Samsun Büyükşehir Belediyesi Sanat Merkezi'nde perdelerini açacak.
Buraya kadar her şey çok güzel. Ama madalyonun bir de diğer tarafı var ki hem cep yakıyor hem de mutsuz ediyor. Çünkü bilet fiyatları adeta uçmuş gidiyor. 
Tamam bu tiyatrolar kilometrelerce uzaktan geliyorlar ve ciddi masrafları var ama bu kadar da pahalı olması şart mı?
Örneğin oyunların VIP koltukları 980 TL'den başlıyor. 1. kategori koltuklar 800 TL, 2. kategori biletler 700 TL, D-E-F kategorisindeki koltuklar ise 750 TL. 
Zengin Mutfağı'nın bilet fiyatlarına da baktım. Bu oyun için bilet fiyatları ise 575 TL'den başlıyor.
Bu fiyatlar karşısında gel de sanata, sanatçıya destek ver bakalım. 12 bin 500 TL maaş alan bir emekli ya da 17 bin 2 lira asgari ücretle geçinen bir işçi, eşini, çoluk çocuğunu alıp gidebilir mi bu oyunları izlemeye.
Özetle pahalılık, geçim sıkıntısı, satın alma gücümüzdeki bu erime sadece ekonomimizi alt üst etmedi, sanata olan ilgimizi, estetik anlayışımızı, hayal dünyamızı da yerle bir etti. 
Sonuç olarak, geçim derdine düştük tiyatronun yolunu da unuttuk!
***
Sosyal medyada gezinirken sevdiğim bir arkadaşım, tanık olduğu bir trafik kazasında gördüklerini anlatmış. Diyor ki; "Adam bankette oturuyor, kızı da yanında. Motosikletle havada 30 metre uçmuş, bacaklarından kan akıyor ve şokta. Bir polis geliyor, ehliyetini ver diyor, az sonra diğer polis geliyor 'üfle' diyor. Adamın ciğerleri kopuyor, polis ise 'güçlü üflesene be!' diye bağırıyor. Birazdan bir başka ekip geliyor, 'kimliğini ver' diyor. Oysa adam ve kızı darmadağın ve şokta.."
Gerçekten biz bu kadar kötü mü olduk. 
Eskiden polisler, bizim mahalle arkadaşlarımızdı, iyi insanlardı. 'Geçmiş olsun' diyemeyen ve insanı unutan, direkt suçlu gören bir anlayışa mı evrildik. 
Güzel değerlerimiz bu kadar mı aşındırıldı. Kutuplaştıran güncel siyaset dili, televizyon dizileri, kadın, çocuk cinayetleri derken kabalık ve halden anlamamamızlık bu kadar mı iliklerimize işledi. 
Eğitim sisteminin çöktüğünü gözönüne alırsak, insan kalitemizin bu kadar düşmesine şaşmamak gerek!