Birinin kendini senden soğutması da Allah'ın rahmetidir

Bazı insanlar hayatına girer, içini ısıtır, kalbini umutla doldurur ama sonra bir gün fark edersin ki o sıcaklık artık yok. 
Eskisi gibi heyecanlanmıyorsun, sesini duymak istemiyorsun hatta adını görünce bile içinden “neyse…” diyorsun.
O an canın yanar çünkü çözemezsin: Ne oldu bize?
Ama aslında orada başlayan şey, bir bitiş değil; bir kurtuluştur.
Çünkü bazen Allah, seni sevdiği için senin yerine soğutur kalbini…
Birine kırılmanı, ondan uzaklaşmanı kolaylaştırır.
Senin yapamadığını yapar, kopartır seni o bağımlılıktan…
Birini unutamıyorsan, belki de hala öğrenmen gereken bir ders vardır.
Ama birini artık unutmak istiyorsan, kalbinin içine hafif bir serinlik düşüyorsa bil ki o bir rahmettir.
Çünkü sevmek kolaydır ama bırakabilmek ilahi bir yardımdır.
Belki sen hala “keşke kalsaydı” diyorsun ama o gitmese, sen kendini bulamayacaktın.
Belki onun sevgisiyle kendi özünü unuttun, belki o sessizlikte senin için açılan yeni bir kapı var.
Birini senden soğutan Allah, aslında seni seninle baş başa bırakıyor.
Diyor ki:
“Artık yeter.
O kapı senin değil, bak artık yeni bir yola çıkma vaktin geldi.”
Ve gün geliyor…
O soğukluk dediğin şeyin, seni nasıl ısıttığını fark ediyorsun.
Çünkü o uzaklıkta, yeniden kendi sesini duyuyorsun.
Kırılmış kalbinin altında, hâlâ atan o cesur parçayı buluyorsun.
Birinin kendini senden soğutması bazen seni korur.
Seni, seni unutturandan korur.
Ve işte o zaman anlarsın;
Allah’ın en büyük rahmeti bazen bir vedadır, bazen bir ilgisizliktir, bazen de sessizce kapanan bir kapıdır.
Ama hepsi, sonunda seni kendine döndürmek içindir.