Çoğalmak için eksilmek

Bir süredir hayatımdan insan eksiltiyorum.
Ama kimseyi kırarak, kapıları çarparak değil.
Sessizce.
Uzun zaman şunu sandım:
Ne kadar çok insan, o kadar dolu bir hayat.
Oysa kalabalık arttıkça ben azalmışım.
Herkesin anlatacak bir şeyi vardı.
Dinledim. Taşıdım. Yetiştim.
Ama günün sonunda, kucağıma sığmayan yüklerle baş başa kaldım.
Bir noktada durdum.
Yine sessizce.
Başkalarının hiç bitmeyen dertlerine ayırdığım zamanı; kızıma verdim.
Eşime, anneme, babama, evime…
Ve fark ettim ki;
Bir çocuğun kahkahası, on cümlelik yakınmadan daha iyileştirici.
Bir sofrada oturmak, uzun uzun dinleyip hiçbir yere varmamaktan daha gerçek.
Hayatımdaki gürültü azaldıkça şunu gördüm:
Ben çoğalıyorum.
Sonra başka bir şey daha fark ettim.
Ben sadece insan kalabalığında değil, eşya kalabalığında da kaybolmuşum.
Ev…
Çok doluydu.
Çok eşya, çok iş demekti.
Sürekli topla, sil, kaldır…
Bitmeyen bir döngü.
Yine azalttım.
Çekmeceleri, dolapları, “lazım olur”ları.
Eşyalar azaldıkça ev işi azaldı.
Ev işi azaldıkça zaman çoğaldı.
Zaman çoğaldıkça nefes çoğaldı.
Ev sadeleştikçe ben hafifledim.
Kitap hep hayatımdaydı aslında.
Ama araya fazlalıklar girmişti.
Onlar çekilince, kitap yine sessizce yerine döndü.
Hobilerim geri geldi.
Kendim geri geldim.
Şunu öğrendim:
Hayat bazen çoğalmak için eksilmeyi bekliyor.
Gürültüyü azaltınca sesi duyuyorsun.
Kalabalığı azaltınca kalbi.
Daha az insan, daha çok bağ.
Daha az eşya, daha çok nefes.
Daha az gürültü, daha çok kendin.
Ben eksilttim.
Yüklerim yere indi, kalabalık dağıldı…
Ve hayat, boşalan yerlerime çoğalarak yerleşti.