İnsan bazen en büyük kırgınlığı düşmanından değil, “bizden” sandıklarından görür.
Ve anlar…
Vefasızlık, gürültüyle değil, sessizlikle gelir.
Zor günler garip aynadır.
Kimin gerçekten yanında olduğunu, kimin sadece iyi gün insanı olduğunu gösterir.
Kalabalık sandığın hayat, bir anda bomboş kalır.
Bir hastane odasında beklersin…
Bir kapı çalar diye.
Bir telefon çalar diye.
“Geçmiş olsun” diyen iki kelime bile bazen insana güç verir.
Ama o telefon çalmaz.
İşte o an öğrenirsin…
Bazı insanlar sen gülerken yanında, sen düşerken yoktur.
Çünkü bazı kalpler sadece güneşe açar kendini, karanlığa değil.
Vefasızlık unutulmaz.
Aradan yıllar geçer, hayat değişir, insanlar değişir…
Ama o yokluk hissi insanın içinde ince bir sızı olarak kalır.
Affedersin belki…
Ama unutmazsın.
Ve sonra bir gün değişirsin.
Kimseye kötü olmazsın ama mesafeni koyarsın.
Çünkü öğrenmişsindir:
Herkes akraba olabilir, herkes tanıdık olabilir…
Ama herkes “insan” olmayabilir.
Ben artık şunu biliyorum:
Zor günde yanında olmayan, iyi günde yerini aramasın.
Çünkü vefa, hatırlayanların kalbinde yaşar…
Unutanların dilinde değil.
Yorumlar
Kalan Karakter: