Antidepresanımı aldım, tuvalet eğitimine hazırım

Sabah saatleri…
Bir anne, bir çocuk, bir klozet.
Ve aramızda sessiz ama derin bir bakışma:
“Bugün ya olacak ya da biz yine bezli devam.”
Antidepresanımı aldım.
Kahvemi koydum.
Ela’ya baktım.
Kendime baktım.
Ve dedim ki:
“Bugün tuvalet eğitimi başlıyor hanımlar beyler.”
Ela henüz bunun bir eğitim olduğunun farkında değil.
Ona göre bu yeni bir oyun.
Annesine göre ise bu, sabır testinin son boss’u.
“Anneee çişim gelmedi.”
— Beş dakika önce gelmişti ama sen zıplıyordun.
“Anne kaka yok.”
— Benim de umudum yok Ela ama buradayız işte.
Tuvalete oturduk.
Şarkılar söylendi.
Masallar anlatıldı.
Kediler izletildi.
Tuvalet, bir anda kreş, tiyatro, terapi odası oldu.
Ela kalkmak istedi.
Ben “biraz daha oturalım” dedim.
Ela “anne ben büyüdüm” dedi.
Ben içimden “evet, ama ben çöktüm” dedim.
Bu süreçte şunu fark ettim:
Tuvalet eğitimi çocuğa değil, anneye veriliyor.
Sabır eğitimi.
Kontrolü bırakma eğitimi.
“Olmadıysa olmadı” diyebilme eğitimi.
Bir yandan da çevre baskısı:
— “Bizimki iki günde öğrenmişti.”
Tebrikler. Nobel mi aldınız?
Ela bugün çişini tuvalete yapar mı bilmiyorum.
Ama ben bugün şunu öğrendim:
Antidepresan + kahve + mizah = anne hayatta kalma paketi.
Olursa alkış.
Olmazsa yarın.
Yarın olmazsa bir sonraki gün.
Bez de kimseyi küçültmedi.
Şimdi tuvaletin kapısında nöbetteyim.
Ela içeride.
Ben dışarıda.
Hayatın özeti gibi.
Ve kendime fısıldıyorum:
“Sakin ol Efsun… Bu da geçecek.
Ama çamaşırlar biraz artacak.”