Geçen gün kendimle ilgili çok sarsıcı bir gerçeği fark ettim:
Ben trafik canavarı olmuşum.
Öyle planlı, programlı değil. Hani sabah kalkıp “Bugün biraz insanlara korna mı bassam?” diye başlayanlardan değilim. Gayet normal, sakin, çocuklu, yoğurtlu, kitaplı bir hayatım var. Ama demek ki insanın içinde bir yerde küçük bir korna canavarı uyuyormuş.
O gün kırmızı ışıkta duruyorum. Gayet medeniyim. Kurallara saygılıyım. Örnek vatandaşım. Hatta o kadar sakinim ki neredeyse kuşlar omzuma konacak.
Ama önümdeki iki araba…
Kavşaktan bir döndüler ama nasıl döndüler…
Sanki dönüş değil, ağır çekim belgesel.
Ben bekliyorum.
Sabır.
Nefes.
Meditasyon.
Hoş görü.
Tam “Hayat çok güzel” diyeceğim…
DIIIIITTTTTT!!!
Arkadan bir korna.
Ama öyle böyle değil. Uzun. Israrlı. İmalı. İç hesaplaşmalı.
Dedim ki içimden:
“Herhalde bana değil…”
Ama bir daha:
DIIIIIIIIIIIIITTTTTT!!!
Yol açıldı, ben ilerledim…
Ama korna bırakmıyor.
Adam sanki benim hayat koçum: “Yürü! Hızlan! Yaşa! Ama sinirlen!”
Ben de camı açtım…
El dışarı…
“Ne var?” dedim.
Bakın burada insan ikiye ayrılıyor:
1. Camı açıp gülümseyenler
2. Camı açıp kaderini değiştirenler
Ben ikinci grupmuşum.
Adamla başladık münakaşaya.
Cümleler uçuşuyor, mimikler sert, kalp ritmi techno müzik gibi…
Bir an düşündüm…
“Efsun sen annesin, sen masal yazıyorsun, sen çocuk gelişimi yazarıydın…”
Ama bir yanım da diyordu ki:
“LEVYEYİ AL İN.”
İşte insanın içinde iki ses var:
Biri “Sevgi kazanacak” diyor,
Diğeri “Bagajda ne vardı acaba?” diye soruyor.
Neyse…
İnmedim.
Levye yerinde kaldı.
Medeniyet kazandı.
Ben arabaya geri döndüm.
Kalbim hâlâ 180.
Sonra düşündüm…
Trafik aslında hayatın özeti:
Herkes bir yere yetişiyor,
Kimse kimseyi anlamıyor,
Ama herkes haklı.
O gün anladım ki;
Ben trafik canavarı olmadım.
Sadece içimdeki sabırlı anne ile mahalle delikanlısı kısa süreli yer değiştirdi.
Şimdi daha sakinim.
Korna sesi duyunca derin nefes alıyorum.
Bazen de almıyorum ama niyetim var.
Ve kendime söz verdim:
Bir daha levye değil…
En fazla camdan bakıp “Allah akıl versin” seviyesi.
Ama yine de…
Trafikte beni çok zorlamayın.
Masal yazarıyım diye pamuk değilim.
Yorumlar
Kalan Karakter: