EVDE EN SERT TRAFİK POLİSİ: ELA

Dün küçük bir trafik kazası yaptım.
Hani şu “tamam ya, bir şey yok, iki araba birbirine naz yaptı” türünden…
Araba biraz öpüştü diyelim. Biz iyiyiz, arabalar gururlu ama ayakta.
Ben de olayı çok büyütmedim tabii.
Çünkü insan yetişkin olunca kendini şöyle teselli ediyor:
“Olur böyle şeyler… Trafik bu…”
Ama benim evde bir tane trafik bilirkişisi var.
Adı: Ela Uludoğan 
Yaşı küçük ama yorumları çok büyük.
Sabah arabaya bindik. Daha emniyet kemerini takmadan başladı:
— “Anne öyle sür.”
— “Anne buradan git.”
— “Anne yavaş.”
— “Anne araba kullanmayı bilmiyor musun sen?”
Bir ara dikiz aynasından bana bakıp şöyle dedi:
“Anne sen hep arabalara çarpıyorsun zaten.”
Bakın “bir kere yaptın” demiyor.
Hep.
Sanki ben gizli bir tampon avcısıyım.
Ben de dedim ki:
“Ela’cığım o kaza çok küçüktü.”
Ama çocukların hafızası enteresan…
NASA arşivi gibi. Her şey kayıtlı.
Bir süre sonra komutlar arttı:
— “Anne sağdan git.”
— “Anne yavaş.”
— “Anne dikkat et.”
— “Anne yine çarpacaksın şimdi.”
Şu an evdeki durum şu:
Ben ehliyet sahibiyim ama arabanın gerçek sürücüsü Ela.
Ben direksiyondayım, o navigasyon, trafik polisi ve kaza uzmanı.
Hatta gidişata bakılırsa yakında şöyle bir şey olacak: “Anne sen kenara çek, ben kullanayım.”
Dürüst olayım…
Trafik kazası beni bu kadar utandırmadı.
Ama 3 yaşındaki kızımın sürüş performansımı değerlendirmesi beni biraz düşündürdü.
Yani hayat garip…
Dün trafikte başka bir sürücü bana çarptı, bugün evde minik bir sürücü bana laf çarpıyor.
Anneliğin trafikteki karşılığı şu sanırım:
Kaza küçük olabilir ama evdeki yorumcular çok büyük.