EFSANELER YALAN, BEZLER TARİH

Tuvalet eğitimine başlamadan önce herkes bana baktı ve dedi ki:
“Geçmiş olsun.”
Ben de sandım ki ameliyata giriyoruz.
“Sinirlerin bozulacak.”
“Evin göl olacak.”
“Çocuk seni sınayacak.”
“Sakın kızma ama kızacaksın.”
Bu kadar uyarıdan sonra insan ister istemez düşünüyor:
“Ben çocuğa mı tuvalet eğitimi vereceğim, kendime mi psikolojik destek alacağım?”
Başladık.
İlk gün: Altına yaptı.
Ben: Yaşıyor muyum? Evet.
Ev yıkıldı mı? Hayır.
Çocuk travma yaşadı mı? Hayır.
Efsaneler? Hafif panikte.
İkinci gün: Yine altına yaptı.
Ben yine sakinim.
Çünkü artık şunu fark ettim:
Bu çocuk bilerek yapmıyor…
Ama efsaneler bilerek korkutuyor.
Ben bağırmadım.
Kızmadım.
“Bak arkadaşın yapıyor” demedim.
(Zaten bu cümle bir çocuğa söylenince hiçbir şey yapmıyor, deneyen bilir.)
Kızım da dedi ki içinden:
“Demek ki bu iş büyütülecek bir şey değil.”
Ve büyütmedi.
Bir sabah geldi.
Hiç drama yok.
Hiç panik yok.
Bildiğin CEO edasıyla:
“Anne, tuvaletim var.”
O an anladım…
Bu çocuk benden daha olgun.
Ne ödül verdim,
Ne balon uçurdum,
Ne klozet başında motivasyon konuşması yaptım.
Gitti.
Yaptı.
Bitti.
Ben kaldım öyle.
Sinir krizi nerede?
Gözyaşı?
Havlu stoğu?
Yedek kıyafet çantası?
YOK.
Meğer tuvalet eğitimi bir kabus değilmiş.
Sadece anneler arasında abartılan bir şehir efsanesiymiş.
Özet geçiyorum:
Ben sakin kaldım.
Kızım çok akıllıydı.
Ev hâlâ ev.
Anne hâlâ aklı başında.
Efsaneler yalanmış.
Tuvalet eğitimi bitmiş.
Biz hâlâ gülüyoruz.