Hastane anıları! Part 1

Hastanede tıbbi sekreter olmak, insanlara 3 dakikanın gerçekten 3 dakika olduğunu anlatmaya çalışmaktır.
Başaramazsın.
Ama denersin.
Hasta:
— Randevu alacaktım ama doktorla sadece konuşacağım.
Ben (dış ses):
— Muayene olmadan görüşme olmuyor efendim.
İç ses:
Zaten konuşmak yetseydi burası “dert anlatma bürosu” olurdu.
Hasta:
— Muayene kaç dakika sürüyor?
Ben:
— Ortalama 3 dakika.
Hasta:
— Ama benim anlatacaklarım uzun.
Ben:
— Doktor gerekli gördüğünü sorar.
İç ses:
Hayat hikâyenizi fragman hâlinde alıyoruz.
Hasta:
— Bu doktor iyi mi?
Ben:
— Alanında uzman.
İç ses:
Kötü olsa 3 dakika değil, bakmadan gönderirdi.
Hasta:
— Kan tahlili aç karnına mı?
Ben:
— Evet.
Hasta:
— Çay içtim ama şekersiz.
Ben:
— Yine de olmaz.
Hasta:
— Bir yudumdu.
Ben:
— Maalesef.
İç ses:
Vücut “bir yudum”u NASA hassasiyetinde kaydediyor.
Hasta:
— Sonuçlarım çıkmış mı?
Ben:
— Henüz sisteme düşmedi.
Hasta:
— Ama kan verdim.
Ben:
— Evet.
Hasta:
— O zaman neden yok?
Ben:
— İşlem süresi var.
İç ses:
Kanı alıp arkada Excel’e mi giriyoruz sanıyorsunuz?
Hasta:
— Muayeneye girmeden önce doktora bir şey sorabilir miyim?
Ben:
— Muayene sırasında sorabilirsiniz.
Hasta:
— Ama aklıma şimdi geldi.
Ben:
— Maalesef.
İç ses:
Zamanlama kişisel bir tercih değil.
Hasta:
— Ben randevusuz geldim ama erken geldim.
Ben:
— Randevusuz hasta kabul edemiyoruz.
Hasta:
— Ama çok bekler miyim?
Ben:
— Randevulu hastalara göre.
İç ses:
Erken gelmek, randevu anlamına gelmiyor.
Bu sırada ben:
Gülümsüyorum.
Kibarım.
“Maalesef” kelimesini 27 farklı tonlamayla söylüyorum.
İçimdeki ses ise şunu düşünüyor:
Bu ülkede zaman göreceli ama hastanede 3 dakika kutsaldır.
Muayene 3 dakika.
Sorular sınırsız.
Sabır ise…
Mesai bitene kadar kiralık.
Devamı kesin var.
Part 2:
“Google’dan mezun olup doktora ders verenler”
Part 3:
“Randevusu olup neden sıra beklediğini soranlar”