Kendimden kaçıyorum

Bazı insanlar vardır…
Kalabalık bir ortama girdiğinde bir anda telefona sarılır. Neden?
Çünkü sosyal stres başlayınca otomatik olarak “Alo kaçış modu” devreye girer.
Geçen gün ben de aynı durumu yaşadım. Tanımadığım üç insanla karşılaştım.
Selam vereceğim, gülümseyeceğim, iki kelime edeceğim…
Ama beynim o an “Hayır, buna hazır değiliz” dedi.
Ben de refleks olarak telefonu kulağıma götürdüm:
“Alo? Hee evet… Tabii tabii… Yok ben müsaitim…”
Kim arıyor?
Kimse.
Hat bile yok.
Telefon sessizde.
Bazen açık bile değil.
Ama toplum bunu kabullenmiş durumda:
Kulağına telefon götürmüş birine kimse bulaşmıyor.
Sanki görünmez bir kalkan gibi.
Hatta öyle ki, biri yanıma gelip bir şey soracaktı, telefonu işaret edip “Bir saniye” dedim.
Adam saygıyla başını salladı…
Keşke kendisi bilseydi ki bir saniyeye bile gerek yok, vìlla boş konuşuyorum.
En komiği de şu:
Telefonu kapatırmış gibi yapıp ceplerken, kendime “Çok güzel rol yaptın, Oscar’lık performans” diye içimden teşekkür ediyorum.
Toplumsal kaygımı yönetme biçimim: Metot oyunculuğu.
Ama şöyle bir gerçek var:
Hepimiz zaman zaman sosyal ortamlardan kaçıyoruz.
Kimimiz tuvalete gider, kimimiz su içmeye bahane bulur, benim gibiler de görünmez bir arkadaşı arar.
Ve bu tamamen normal.
Sonuç olarak…
Bazen gerçekten biriyle konuşmaya ihtiyacımız yok;
Sadece kimseyle konuşmamaya ihtiyacımız var.
Alo modu iyi ki var.