Stresle başa çıkayım derken cildim başımdan çıktı!

Efsun olarak itiraf ediyorum:
Stresle başa çıkmak artık bana göre bir spor dalı! Ama ne kadar çalışırsam çalışayım, bir türlü dereceye giremiyorum. Üstelik stres, hakkımdaki tüm emeklerimi hiçe sayıp gidip en sevdiğim yere saldırdı: cildime.
Geçen gün aynaya baktım, cilt demeyeyim de…
Sanki “çalkala ve beklet” talimatıyla çalışmış bir yüz.
Gözenekler açmış kolları, “Hoş geldin kaos!” diye bağırıyor.
Sivilceler desen… 
Bir anda toplanıp çene bölgesinde miting düzenlemişler.
Üstelik ben bu cildi kaç kere tonikledim?
Serumladım, nemlendirdim, gaz verdim, motivasyon konuştum…
Bir ara aynaya bakıp, “Kızım biz bu yola birlikte çıktık, beni rezil etme!” bile dedim.
Ama yok… 
Stres öyle bir bastı ki cildim, “Kusura bakma Efsun, istifa dilekçemi yüzüne bıraktım” modunda.
Hani bazı insanlar stres yapınca kilo alır, bazıları saç döker ya…
Benimki kolektif çalışıyor:
Hem kilo alıyorum hem saç döküyorum, hem cilt bozuluyor.
Vücudum resmen çoklu görev özelliğini aktif etmiş.
Bir de çevredeki uzman yorumcular yok mu:
“Canım stres yapma, rahat ol.”
Aaa tamam, hiç aklıma gelmemişti!
Dur bakayım kapatayım stres düğmesini…
Klik!
Oldu mu?
Yok.
Ama yine de pes etmiyorum.
Kendi kendime mini bir terapi uyguladım:
“Efsun, cildin bozulmuş olabilir ama hala seni seven bir kedi, seni sinirlendiren bir iş yeri ve seni strese sokan bir hayatın var. Yani… her şey yolunda!”
Sonuç:
Cildim eski haline döner mi bilmiyorum ama ben artık strese şöyle bakıyorum:
“Madem çıkıyorsun karşıma, bari kremlerimin içine de katkı payı ver.”
***
Yazıyı okuyanlara küçük bir not:
Stres hepimizin kapısını çalar ama cildiniz bozuldu diye moral bozmayın. En kötü ihtimalle, biz de bu işi tiye alır, “Stresle başa çıkayım derken cildim beni bıraktı gitti” diye güleriz.
En azından gülmek kırışıklık yapıyor ama ruhu gençleştiriyor.
Ben kırışıklığa razıyım, ruhum genç kalsın.