Alt tarafı kapıydı, hayat dersi oldu

Hayatta bazı kararlar vardır, küçük görünür ama seni sen yapan kırılma anıdır.
Mesela dış kapıyı boyamak.
“Alt tarafı kapı” diyorsun.
Ama bir bakıyorsun, içindeki mimar, iç sesin ve apartman WhatsApp grubu aynı anda konuşmaya başlıyor.
Kapıyı yaprak yeşiline boyadım.
Doğayla barışmak istedim.
Ruhuma iyi gelsin dedim.
Kapı oldu mu? Oldu.
Ama sonra şu soru çıktı:
“Çerçeve ne renk?”
İşte orada hayat durdu.
Beyaz diyen var.
“Ferahlık” diyor.
Antrasit diyen var.
“Asalet” diyor.
Bir de kimsenin yüksek sesle savunamadığı ama herkesin aklından geçen bir seçenek var:
Sim.
Hayatta kimse “Ben simli kapı istiyorum” diye uyanmaz.
Ama bir noktada kendini simli bir kararın içinde bulursun.
Yaptık.
Şimdi kapım uzaktan bakınca ciddi bir ev gibi.
Yaklaştıkça “biraz risk aldım” diyor.
Güneş vurunca parlıyor,
ışık sönünce “ben ne yaptım?” diye düşündürüyor.
Apartmanda herkes bakıyor.
Biri beğeniyor.
Biri susuyor.
Biri de o meşhur cümleyi kuruyor: “Cesur olmuş.”
Ben de gülümsüyorum.
Çünkü anladım ki mesele kapı değil.
Mesele şu:
Hayatta bazen sadece boya seçmiyorsun.
Kendine “Biraz dikkat çekebilirim” deme izni veriyorsun.
Kapım simli.
Çünkü artık her şey mat olmak zorunda değil.
Ve evet…
Bir daha sorarlarsa,
Yine aynısını yaparım.
Ama bu sefer “alt tarafı kapı” demem.