Çocuk gelişimi değil, insan gelişimi

Bazıları çocuk gelişimini sadece oyuncaklarla, kitaplarla, renkli minderlerle ölçüyor.
Ama çocuk gelişimi bir saatlik etkinlik değil.
O bir yolculuk. Hem onun büyüdüğü hem senin büyüdüğün…
Hem onun yeni kelimeler öğrendiği hem senin eski kalıpları unuttuğun bir yolculuk bu.
Çünkü bir çocuk yürümeye başladığında sadece ayakları değil…
Senin sabrın, endişen, hatta geçmişin de adım atmaya başlar.
***
Modern hayat bizden “mükemmel ebeveynlik” bekliyor.
Her gün bir içerik: “3 yaşındaki çocuğunuz için 27 gelişimsel aktivite”,
“Bu oyuncağı almayan anne çocukta travma yaratır…”
Yahu biz çocukken tencere kapağıyla büyüdük.
Çocuklar robot değil.
Her biri başka bir senaryo.
Ama bizim elimizde hep aynı kalıp: “Bu yaşta şunu yapması gerek.”
Oysa bazen çocuk sadece sarılmak ister.
Bazen oyun oynamaz, sadece senin yanında oturmak ister.
O bile gelişimdir.
***
Bir anne bazen “Yeterince iyi bir şey yapıyor muyum?” diye uykusuz geceler geçirir.
Ama bilmez ki çocuğu için zaten “yeterince iyi”dir.
Çünkü bir çocuğun en büyük ihtiyacı,
Elinden tutan bir el,
Gözlerinin içine bakan biri,
Ve “ben seninleyim” diyebilen bir ses.
Bunlar testle ölçülmez.
Bunlar uzman raporlarına yazılmaz.
Ama çocuk bunu hisseder.
Kalpten kalbe geçen bir güven, en büyük gelişim desteğidir.
***
Kimi çocuk çabuk konuşur,
Kimi geç yürür,
Kimi duygularını hemen anlatır,
Kimi önce gözleriyle ifade eder.
Kimi kalabalığı sever,
Kimi sadece senin yanında güvende hisseder.
Ama her biri gelişir.
Kendi zamanında, kendi doğasında.
Tıpkı tohum gibi.
Bir tohumu güneşe zorla çeviremezsin.
Ama güneşi ona yaklaştırabilirsin.
Sen de çocuğuna güneş ol.
***
Ve unutma…
Çocuk gelişimi sadece onun büyümesi değildir.
Senin de büyümen, bazen yıkılıp bazen yeniden kurulmandır.
Çünkü en güzel şey:
Senin içindeki çocukla onun göz göze geldiği o andır.