Sokakların sessiz çığlığı

Ben bir hayvan aktivistiyim.

Samsun’da yıllarca sokak hayvanları için mücadele ettim.

Gece yarısı terk edilmiş yavruları battaniyeye saran, yaralı köpek için sabaha kadar klinik arayan, çöpten beslenen bir kedinin yanına mama kabı bırakan biriyim ben.

Gönüllülerle birlikte barınaklara gittim, mama kampanyaları düzenledim, sahiplendirmeler yaptım.

Her adımda vicdanımı taşıdım.

Ama hayat bir mucizeyle değişti: anne oldum.

Bir süre sahadan uzak kaldım, evin içinde başka bir canı büyütmenin sorumluluğu ağır bastı.

Ama kalbim hâlâ sokakta kalan o canlarla birlikte atmaya devam etti.

Şimdi yeniden ses olmak istiyorum.

Çünkü sokaklar hâlâ sessiz değil… sadece biz duymamaya alıştık.

“Saldırgan” Dediğiniz Kim?

Bugün sokaklarda “tehlike” ilan edilen hayvanlar, bir zamanlar birinin sıcaklığını hissetmiş, sonra terk edilmiş canlar.

Saldırgan olan onlar değil.

Onları sokaklara atan, aç bırakan, korkutan biziz.

Bir çöpün başında titreyen köpeğe, bir araba altında kalan kediye “alışılmış görüntü” muamelesi yapan biz.

Hayvanlar Suçlu Değil, Sahipsiz

Barınaklar dolu ama umut yok.

Sokaklar kalabalık ama vicdanlar yalnız.

Kedi ezildiğinde bakmayan…

Köpek havladığında şikâyet eden…

Bir tas suyu bile çok gören bir toplum olduk.

Bu bir “hayvan” sorunu değil.

Bu bir insanlık meselesi.

Devlet Nerede?

Yıllardır aynı cümleler:

“Yeni yasa geliyor.”

“Toplama yapılacak.”

“Barınaklar iyileştirilecek.”

Ama her yeni düzenleme, her duyuru; sokakta can çekişen hayvanların hayatına hiçbir şey katmıyor.

5199 Sayılı Hayvanları Koruma Kanunu orada duruyor.

Ama uygulanmıyor.

Uygulanmadıkça da biz sadece seyirciyiz.

Peki Ne Yapabiliriz?

Büyük şeylere gerek yok.

Bir kap su, bir avuç mama, bir sahiplendirme ilanı, bir sosyal medya paylaşımı bile bir hayatı kurtarabilir.

Çocuklarımıza hayvan sevgisi öğretmeden, onları sadece “uzaktan sevilir” diye büyütürsek, gelecek de bizim gibi duyarsız olur.

Son Sözüm:

Bir sokak hayvanının hayatı,

bir insanın vicdanına bağlıdır.

Bugün o vicdan sen olabilirsin.

Belki bu yazı bir kalbe denk gelir…

Bir can daha yaşar.

Ve dünya, küçücük bir merhametle değişir.