İnce çizgilerime dokunma

Sana göre anlamsız olan bir şey, benim için bir çizgi olabilir. Belki sen o çizgiyi göremezsin, çünkü o sınırı ben kalemle değil, kalple çizdim. Herkesin bir “dayanma eşiği” vardır; kimisi yüksek sesle koyar, kimisi sessizce belirler. Benimki sessizdir ama kalındır.
Bazen insanlar senin hassasiyetine “abartı” der. Halbuki abartı değildir; birikimdir. Kimse bir anda “artık yeter” demez. O “yeter”in arkasında bir sürü küçük saygısızlık, fark edilmemiş kırgınlık ve sustuğun anlar vardır. İşte o yüzden, benim için önemsiz gibi görünen bir detayda bile dururum. Çünkü o detay, kendime saygımın sınırıdır.
Benim çizgim, seni cezalandırmak için değil; kendimi korumak içindir. Her “artık oraya kadar” deyişimde, aslında biraz daha kendimi seçiyorum. Çünkü insan, her kırıldığında biraz daha öğreniyor: kimle konuşunca hafifliyor, kimle konuşunca tükeniyor.
Ve bir yerden sonra, tükenmemeyi seçiyorsun.
Kimi insanın sınırını ihlal edersin, o hâlâ gülümser-çünkü kırıldığını belli etmez. Ama o gün, senden bir şey eksilir. Sen fark etmezsin, ama o kişi sessizce senden bir adım geri çekilir.
O adım, geri dönülmez bir adımdır.
Ben artık insanların bana “çok alıngansın” demesini önemsemiyorum. Alıngan değilim. Farkındayım.
Bir insan ne kadar farkındaysa, o kadar sessizleşir. Çünkü artık anlatma çabasını bırakır. Zorla anlamayacak olana kendini açıklamaya çalışmaz.
Ve bil ki, herkesin bir susuş nedeni vardır.
Benimkisi de bu:
Artık anlatmaya değil, anlamaya değer bulduklarımın yanında kalmaya karar verdim.
Kısacası,
Bana “anlamsız” dediğin her şeyin, benim için ne kadar anlamlı olduğunu bilemezsin. Çünkü sen değil, ben karar veririm-nerede duracağımı, kime izin vereceğimi, hangi çizgimin bana ait olduğunu.
O yüzden…
Benim çizgilerime dokunma.
Belki senin için sıradan bir kelime, benim için bir kırılma noktasıdır.
Ve ben artık o noktadan sonrasına kimseyi geçirmem.