Raporluyken güzelleştim(!)

Ayağımı burktum.
Doktor baktı, yüzü ciddileşti, sonra kaderime noktayı koydu:
“Bir hafta dinleniyorsun.”
Bir hafta…
Hayatımda ilk kez “dinlen” kelimesi bu kadar net, bu kadar tartışmasız söylendi bana.
Ne mail, ne iş, ne koşturmaca…
Çocuk kreşte.
Koca işte.
Ev temiz. (Evet, yardımcı abla var, lütfen beni yargılamayın; yargılayacaksanız da sıraya girin.)
Ben mi?
Ben koltukta.
Film izliyorum.
Uyuyorum.
Kitap okuyorum.
Bir daha uyuyorum.
Uyandığımda tekrar film açıyorum.
Arada ayağıma bakıp “iyi ki burktun be kızım” diyorum.
Derken bir gün…
Aynaya baktım.
Şaka gibi.
Cilt pürüzsüz.
Göz altları dinlenmiş.
Saçlar sanki kuaförden çıkmış gibi (çıkmadım, yemin ederim).
Ruhum hafiflemiş, bedenim sanki “oha biz böyle de olabiliyormuşuz” diye şaşkın.
Meğer güzellik serumda, kremde, pahalı bakımlarda değilmiş.
Güzellik rapordaymış.
Çalışan kadın ve anne olunca insan fark etmiyor ama;
Biz aslında sürekli ayakta duruyoruz.
İşe gidiyoruz, çocuğu yetiştiriyoruz, evi çeviriyoruz, duyguları idare ediyoruz, plan yapıyoruz, unutmuyoruz, hatırlatıyoruz.
Beden çalışıyor, zihin hiç susmuyor, ruh “beni de duyan var mı?” diye fısıldıyor.
Sonra bir gün ayağın burkuluyor.
Hayat “dur” diyor.
Sen duruyorsun.
Ve aynada kendini ilk kez gerçekten görüyorsun.
Bu güzelleşme kalıcı mı?
Hayır.
Bir hafta sonra işe döneceğim, tempo başlayacak, göz altları nöbete çıkacak.
Ama şunu öğrendim:
Biz çirkinleşmiyoruz.
Biz yoruluyoruz.
Ve bazen bir kadının güzelleşmesi için tek gereken şey;
Bir rapor,
Bir koltuk,
Ve kimsenin “şunu da halleder misin?” demediği birkaç gün.
Ayağım burkuldu ama ben toparlandım.
Ruhum, bedenim, aynadaki kadın…
Hepsi biraz nefes aldı.
Keşke bunu burkmadan da öğrenebilseydik.
Ama olsun…
Hayatın da mizah anlayışı böyle işte.