Uymuyorsa olmuyordur

Bazen insan, elinde bir yapboz parçasıyla kalakalıyor.
Bir bakıyorsun, neredeyse uyacak gibi rengi yakın, şekli benzer.
“Belki biraz bastırsam olur” diyorsun.
Ama olmuyor.
Ne kadar uğraşsan da o parça oraya ait değil.
Hayatta da öyle değil mi?
Zorlaya zorlaya, olmaması gereken şeyleri hayatımıza sokuyoruz bazen.
Uymayan dostlukları, içimizi acıtan ilişkileri, bizi tüketen işleri…
Sırf “boş kalmasın” diye, sırf “herkesin bir parçası var” diye.
Ama aslında o parça bize zarar veriyor; içimizdeki resmi bozuyor.
Bazen olmuyorsa, gerçekten olmuyordur.
Bunu kabullenmek kolay değil, biliyorum.
Çünkü hep tamamlanmak istiyoruz,
Hep “bir şey eksik” hissinden kaçıyoruz.
Ama bazı eksiklikler, aslında koruyucu bir boşluk.
Yanlış bir parça, bütün resmi çirkinleştirir.
Oysa eksik kalan yer bir gün doğru parçayı bulabilsin diye açık kalır.
O yüzden bırak…
Zorlama.
Kimseyi, hiçbir şeyi, hiçbir duyguyu yerine oturmuyorsa tutma.
Hayat zaten zamanla eksiklerini tamamlıyor, merak etme.
Doğru parça geldiğinde hiç bastırmadan, hiç zorlamadan “tamam” diyeceksin.
İşte o an, resim güzelleşecek.
Ve sen anlayacaksın:
Hiçbir şeyin eksik olmadığı o huzurlu sessizliği.